დიდება უფალს...

15/07/2026

"ქრისტემ ეშმაკს ბოროტების აღსრულება აუკრძალა, ის მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეძლებს ბოროტების ჩადენას, თუ ადამიანი მისცემს მას ამის ნებას.

როცა კაცი ეკლესიის საიდუმლოებებში არ მონაწილეობს, ბოროტს აძლევს ამ უფლებებს და ეშმაკეული ზემოქმედების ქვეშ ექცევა.

რა სახით ეძლევა ეშმაკს ეს ძალაუფლება?

ბილწსიტყვაობა, სიჯიუტე, გვითნებობა, ურჩობა, უსირცხვილობა. ყველა ეს ეშმაკის განმასხვავებელი ნიშნებია. ადამიანი იმდენად ხდება მისაწვდომი ბოროტისათვის, რამდენადაც ამ ზემოთჩამოთვლილ თვისებებს ფლობს.

ერთის მხრივ, როცა კაცის სული განიწმინდება, მასში სულიწმინდა იმკვიდრებს და ადამიანი მადლით აღმოივსება.

თუკი პიროვნება საკუთარ თავს მომაკვდინებელი ცოდვებით შებღალავს, მასში არაწმინდა სული ჩასახლდება, ხოლო თუ ის ცოდვები, რომლითაც იგი საკუთარ სულს აბინძურებს, მომაკვდინენებელი არ არის, მაშინ იგი ბოროტი სულის ზემოქმედებას გარედან განიცდის.

ღვთის მადლს განშორებული ადამიანი ეშმაკზე უარესია. "

●წმინდა პაისი ათონელი

15/07/2026

წმინდა ნინოს ჯვარი სიონში

15/07/2026

სიტყვით თუ საქმით , ყველგან და ყოველთვის , შესაძლებლობისამებრ აკეთეთ სიკეთე და იგი თქვენვე დაგიბრუნდებათ.

კათოლიკოს პატრიარქი ილია მეორე

15/07/2026

15/07/2026

15/07/2026

საშინელი სიმართლე

09/07/2026

ეშმაკის ყველაზე დიდი გამოგონებაა, ხალხი დაარწმუნოს იმაში, რომ იგი არ არსებობს,

გამარჯვებულია ამასოფლის სული,
და ძალიან უყვარხარ – თუ ხმას არ ამოიღებ,

მაგრამ საკმარისია ხმა ამოიღო,
და შენი სიტყვით დაამოწმო, რომ ქრისტე ჭეშმარიტებაა – იმ წამსვე აგიბობოქრდება და ამბოხებას მოგიწყობს ის, ვისაც ძალიან უყვარხარ,

ამიტომ ნუ გვიკვირს, როცა უფალი ამბობს, რომ სულიერი ნათესაობა აღმატებულია ხორციელ ნათესაობაზე,

– ეს რას ნიშნავს, ხორციელი ნათესავები უარვყოთ?!
– არა,
ვინატროთ,
ვისურვოთ,
უფალს ვევედროთ,
რომ ხორციელი ნათესავები, გახდნენ სულიერი ნათესავები.

გვერდის ამონარიდების არქივიდან
____________________________
დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე ©

#იესოქრისტე

02/07/2026

ასეთი რამ რომ გააკეთო?!

სანამ დაიწყებ ლოცვას,
ცოტა ხანი წიგნი გვერდზე გადადე,

და იცი რა, რომ ლოცვა არის ცოცხალ ღმერთთან,
პიროვნულ ღმერთთან,
გონიერ ღმერთთან,

ჩემი, როგორც ცოცხალი და გონიერი არსების,
აზრიანი,
გონივრული,
გააზრებული დიალოგის მცდელობა,
ეგებ, ჩემი გულიდან რამე ისეთი ვუთხრა, რაც მე მაწუხებს?!

რაც მე მაფიქრებს,
რაც მე მჭირდება,
რაზეც ვწუხვარ...

დაელაპარაკე რა ღმერთს...

გქონდეს არა იმის მცდელობა, რომ ეს ტექსტი ბოლომდე წაიკითხო,
არამედ იმის მცდელობა – რომ ყოველი სიტყვა გაიაზრო.

იცით რას ამბობს სვიმონ ახალი ღვთისმეტყველი?! – უფლის წინაშე გაუაზრებლად წარმოთქმული სიტყვები, ძალიან აბრაზებსო უფალს,

ანუ პირიქით ხდება:
შენ გგონია, რომ ღმერთთან კავშირს ამყარებ და სინამდვილეში პირიქითაა…

იმიტომ, რომ რაღაცას ისეთს ეუბნები,
რომელზეც წარმოდგენა შენ თვითონ არ გაქვს...

და სხვათა შორის, „მამაო ჩვენო“-ში, ამ მხრივ, ძალიან საშიში სიტყვებია,
იქ არის ასეთი რამე: „მომიტევე თანანადებნი“,
თანანადებნი არის ვალი(ადამიანი დავალებული რჩება, როცა მოყვასს აწყენინებს, ან ღმერთს,
არასწორად რომ აკეთებს რაღაცას რომელიმეს წინაშე),
ეს აღნიშნავს ცოდვას,

და ეუბნები, რომ ისე მაპატიე მე ცოდვები, ისე, როგორც მე ვაპატიებ სხვას,
და თუ გაიაზრებ, რომ შენს ცხოვრებაში არიან ადამიანები, რომლებსაც რაღაცას არ აპატიებ – შენი თავისათვის განაჩენი გამოგაქვს...

ანუ,
მე იმის თქმა მინდა, რომ შენ უნდა ისწავლო ღმერთთან გულწრფელი საუბარი,
შენი გულიდან ამომავალი სიტყვებით,

ასევე – უნდა ისწავლო ლოცვითი ტექსტების გათავისება და შენთვის გაცოცხლება,

და მერე – უნდა ეცადო, რასაც ეუბნები ღმერთს, ისე იცხოვრო.

ამონარიდი შეხვედრიდან | 23.04.2026
____________________________
დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე ©
#იესოქრისტე

22/06/2026

ეს ცხოვრება უდაბნოში ხეტიალივითაა,
მთავარია, რომ მიზანი არ დავკარგოთ...

ამასწინათ, ქადაგებაში ორი მაგალითი მოვიყვანე,
თუ როგორ შეიძლება ადამიანმა იხეტიალოს,
და ეს ადამიანი ცუდი არ იყოს;

ერთი მაგალითია ჭაბუა ამირეჯიბის დათა თუთაშხია,
და მეორე — უისტონ გრუმის ფორესტ გამპი;

ორივე მაგალითი ძალიან საინტერესოა ერთი კუთხით: ეს ორივე ადამიანი, პრინციპში, ღირსეულია,
დათა თუთაშხია რომ ღირსეულია და ვაჟკაცი, რად უნდა ამას თქმა,
და ფორესტ გამპიც — უაღრესად კეთილშობილი და ნიჭიერი ადამიანია,

და ორივეს ცხოვრება არის ტრაგიკული;

— რატომ?!
— იმიტომ, რომ, თუ იგავურ სახეს გამოვიყენებთ, დავინახავთ, რომ ეს უნიჭიერესი, უკეთილშობილესი ხალხი — უმიზნოდ ცხოვრობს,

ისინი დადიოდნენ წრეზე,
ოღონდ არ იცოდნენ, რომ არ უნდა ევლოთ,

ისინი ფიქრობდნენ, რომ ეს არის ცხოვრება,
არც უფიქრიათ სხვა რამეზე...

ანუ, ადამიანი როცა არ ფიქრობს ეგზისტენციალურ საკითხებზე — ის ყოველთვის წრეზე დადის.

უფრო კონკრეტულად რომ გითხრათ:
არასოდეს არ მოხდება ისე, რომ მე მქონდეს სულიერი ცხოვრება — და ეს იყოს საკმარისი.

პავლე მოციქულის ეპისტოლეებში ძალიან ხშირად წავაწყდებით სულიერი ცხოვრების ისეთ განმარტებას,
რომელშიც იგულისხმება დინამიკა:
— „დიდებითი დიდებად“ განვითარება,
— საკუთარ თავზე იძულება „ძალითი ძალად“,
— „უკანას დავივიწყებ და წინას მივწვდები“,

გესმით?!

სულ ეს დინამიკაა.

და დინამიკის გარეშე სულიერი ცხოვრება არ არსებობს,
ეს ნიშნავს იმას, რომ მე დღეს რა სულიერებაც მაქვს — ეს არ არის საკმარისი,
ერთ-ერთი საშიში მდგომარეობა(ყველაფერში) — სტაგნაციაა.

წრეებზე დავდივარ:
— აღსარებას ვამბობ,
— ვეზიარები,
— ბოროტებას არ ჩავდივარ,
— განსაკუთრებულ ცოდვას აღარ ვაკეთებ,

სტაბილიზაცია ხდება…

და გატყორცნილი ისარივით უნდა იყო რწმენაში!

სიყვარულშიც...
მეგობრობაშიც...

და როცა ადამიანი სტაბილურდება — არაფერს აშავებს,
მაგრამ არც არაფერს აკეთებს...
— „ნეტარ იყვნენ მშიერნი და მწყურვალნი სიმართლისათვის…“

სულ უნდა გშიოდეს,
და სულ უნდა გწყუროდეს,

და მაშინ — ღმერთისგან დაშვებული განსაცდელების წრეები დაიკლებს.

გვერდის ამონარიდების არქივიდან
__________________________________
დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე ©