01/06/2026
ეს ცხოვრება უდაბნოში ხეტიალივითაა,
მთავარია, რომ მიზანი არ დავკარგოთ...
ამასწინათ, ქადაგებაში ორი მაგალითი მოვიყვანე,
თუ როგორ შეიძლება ადამიანმა იხეტიალოს,
და ეს ადამიანი ცუდი არ იყოს;
ერთი მაგალითია ჭაბუა ამირეჯიბის დათა თუთაშხია,
და მეორე — უისტონ გრუმის ფორესტ გამპი;
ორივე მაგალითი ძალიან საინტერესოა ერთი კუთხით: ეს ორივე ადამიანი, პრინციპში, ღირსეულია,
დათა თუთაშხია რომ ღირსეულია და ვაჟკაცი, რად უნდა ამას თქმა,
და ფორესტ გამპიც — უაღრესად კეთილშობილი და ნიჭიერი ადამიანია,
და ორივეს ცხოვრება არის ტრაგიკული;
— რატომ?!
— იმიტომ, რომ, თუ იგავურ სახეს გამოვიყენებთ, დავინახავთ, რომ ეს უნიჭიერესი, უკეთილშობილესი ხალხი — უმიზნოდ ცხოვრობს,
ისინი დადიოდნენ წრეზე,
ოღონდ არ იცოდნენ, რომ არ უნდა ევლოთ,
ისინი ფიქრობდნენ, რომ ეს არის ცხოვრება,
არც უფიქრიათ სხვა რამეზე...
ანუ, ადამიანი როცა არ ფიქრობს ეგზისტენციალურ საკითხებზე — ის ყოველთვის წრეზე დადის.
უფრო კონკრეტულად რომ გითხრათ:
არასოდეს არ მოხდება ისე, რომ მე მქონდეს სულიერი ცხოვრება — და ეს იყოს საკმარისი.
პავლე მოციქულის ეპისტოლეებში ძალიან ხშირად წავაწყდებით სულიერი ცხოვრების ისეთ განმარტებას,
რომელშიც იგულისხმება დინამიკა:
— „დიდებითი დიდებად“ განვითარება,
— საკუთარ თავზე იძულება „ძალითი ძალად“,
— „უკანას დავივიწყებ და წინას მივწვდები“,
გესმით?!
სულ ეს დინამიკაა.
და დინამიკის გარეშე სულიერი ცხოვრება არ არსებობს,
ეს ნიშნავს იმას, რომ მე დღეს რა სულიერებაც მაქვს — ეს არ არის საკმარისი,
ერთ-ერთი საშიში მდგომარეობა(ყველაფერში) — სტაგნაციაა.
წრეებზე დავდივარ:
— აღსარებას ვამბობ,
— ვეზიარები,
— ბოროტებას არ ჩავდივარ,
— განსაკუთრებულ ცოდვას აღარ ვაკეთებ,
სტაბილიზაცია ხდება…
და გატყორცნილი ისარივით უნდა იყო რწმენაში!
სიყვარულშიც...
მეგობრობაშიც...
და როცა ადამიანი სტაბილურდება — არაფერს აშავებს,
მაგრამ არც არაფერს აკეთებს...
— „ნეტარ იყვნენ მშიერნი და მწყურვალნი სიმართლისათვის…“
სულ უნდა გშიოდეს,
და სულ უნდა გწყუროდეს,
და მაშინ — ღმერთისგან დაშვებული განსაცდელების წრეები დაიკლებს.
გვერდის ამონარიდების არქივიდან
__________________________________
დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე ©
