17/11/2025
ჯოჯეხითი დანამდვილებით ვიცი დედამიწაზეა, ადამიანების სულში
არც კომენტარების წაკითხვა მინდა, არც არავისთან საუბარი.
მინდა ეს ფოტო იყოს აქ და ჩემს მეხსიერებაში ჩავარდნები როცა გახშირდება (იმიტომ რომ უკვე დაწყებულია) ყოველ წელს გამახსენოს ფეისბუქმა, უმეტესად როგორი ადამიანებია ჩემს გარშემო.
რომ შეიძლება წლები ვიცხოვრო მათ გვერდით, და ერთხელაც, როცა ძალიან ცუდად ვიქნები, უპრობლემოდ შეძლებენ - სიბრალულით მიყურონ და არაფერი გააკეთონ ჩემს გადასარჩენად.
მე ძალიან გვიან ვნახე ბალუ, და მეც უბრალოდ ნემსები გავუკეთე, მისი ტკივილის შემსუბუქება ვცადე.
ჩემს 60 მშიერ ძაღლსა და ბალუს შორის არჩევანი გავაკეთე და იმედი მქონდა, ბალუ ხვალამდე ყოჩაღად იქნებოდა.
მაგრამ გული როგორ გამიძლებდა, საღამოს არ მენახა.
ბალუ ზუსტად გზის შუაში იჯდა და ცდილობდა სადარბაზომდე მისულიყო.
იმ სადარბაზომდე, რომელზეც საკეტი დაუყენეს, რომ არ შესულიყო, და სარდაფიც ამოუქოლეს, რომ ვერც იქ შეეფარებინა თავი.
იმ ადამიანებმა, ვედრებით სავსე თვალებით რომ შეცქეროდა ხსნის მოლოდინში, თორემ მე ამ წლების მანძილზე დღეს პირველად მიმიკარა, ისიც იმიტომ, რომ ვერსად გაიქცა…
ბალუს ძალა აღარ ჰქონდა…
მანქანაში ჩავსვი და ვიდრე მის უბანს გამოვცდი, მანქანაშივე მოკვდა.
პატარა სათამაშო დათუნიასავით ცუგა - ბალუ 🧸💔 😭
ყოველ ჯერზე, როცა ასე ტანჯვით მაგრამ უხმაუროდ კვდებიან ის არსებები, ვისაც არაფერი დაუშავებია საერთოდ, ჩემი გულის ნაწილი კვდება… რამდენიც არ უნდა ვიფიქრო, რომ სადმე უკეთეს ადგილას იქნება ახლა, თავისი მოკლე ფეხებით იბაჩუნებს არარსებულ ცისარტყელას ხიდზე და მაინც იმ ადამიანებთან შეხვედრას დაელოდება, ვინც საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა
