23/02/2026
ასი თუ არა, ოთხმოცი წლის მაინც არის ეს ჭაღი… და ეს 80 წელია ამშვენებს ჩვენს ბინას სოლოლაკში.
80 წელია, 4 მეტრის სიმაღლიდან დაჰყურებს ჩვენი ოჯახის მეტამორფოზებს — ახალი თაობების დაბადებას,ძველი თაობების სხვა სამყაროში გაცილებას,მათ შორის კი ხან სიხარულს გვინათებდა და ხანაც ცრემლებს.
ჩვენთან ერთად გაიარა საბჭოთა კავშირის უძრაობის პერიოდიდან მის კრახამდე, შემდეგ ახალი საქართველოს დაბადება — მღელვარებები, მიტინგები, ენერგოკრიზისი, უშუქობა, სიცივე, შიმშილი, მაგრამ თან სიხარული, ერთმანეთის სიყვარული და გატანა…
მოკლედ, აინადან „ფეირიმდე“ და ვიდრე „ფინიშის“ ჭურჭლის ტაბლეტებამდე ყველაფერი ნახა და გამოსცადა.
ახსოვს ჩემი მშობლების ქორწილი, ბაბუს ზღაპრები, ბებოს გაშლილი სუფრები, ახსოვს მამიდაჩემი,მისი ენციკლოპედიები და მოსწავლეები ქართულში.
დილაობით ესმოდა „მალინა-მალინა“ ან ნაგვის მანქანის რაკარუკი.საღამოს კი ტემპერამენტიანი მეზობლების სკანდალები ან სასიყვარულო სერენადებიც
ახალი წლის წინ,აღდგომებზე ან რამე სტუმრიანობის დროს, ჭაღი საპატიოდ იხსნებოდა, იწმინდებოდა და ისევ თავის სადედოფლო ტახტს უბრუნდებოდა - გაბრწყინებული და აწკრიალებული.
ბოლო 20-25 წელი კი, მე ვარ მისი მომვლელი — და ზუსტად ისე ვემსახურები როგორც თავის დროს ბებიაჩემი,მამიდაჩემი ან დედაჩემი - ჩამოვხსნი, გავრეცხავ, გავაბრდღვიალებ და ისევ ბრილიანტის საყურესავით ვკიდებ ბინის მშვენებას.
ისიც თავისებურად მეკონტაქტება: ბროლების წკრიალით მამხნევებს ან ნაზი თრთოლვით მითანაგრძნობს..
არასდროს მომბეზრდება მისი ცქერა ან მოვლა. ის ხომ უბრალოდ ჭაღი არაა,ესაა ჩვენი ოჯახის ქრონიკა და როცა მის ქვეშ ვიღვიძებ-ვიცი რომ სახლში ვარ - ჩემს ყველაზე მშობლიურ ,ნათელ,თბილ და ტკბილ ადგილას.
#მოგონებები #სოლოლაკი #რემონტი #რემონტამდესევდიანიპოსტი