Χειροποίητες Εικόνες & Κατασκευές

29/10/2024

Όταν προσεύχεσαι, μη δίνεις στον Θεό οδηγίες, απλώς δήλωνε παρών και έτοιμος.

29/10/2024

Σεμνά και ταπεινά

30/09/2024

Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής

Η μνήμη του τιμάται από τη Χριστιανοσύνη στις 18 Οκτωβρίου.

Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Λουκάς.

Ένας από τους τέσσερις ευαγγελιστές, άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας και εκ των συνεργατών του Αποστόλου Παύλου. Σύμφωνα με την παράδοση, είναι ο συγγραφέας του τρίτου συνοπτικού Ευαγγελίου («Κατά Λουκάν») και των «Πράξεων των Αποστόλων». Η μνήμη του τιμάται από τη Χριστιανοσύνη στις 18 Οκτωβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Λουκάς.

Ο Λουκάς, σύμφωνα με την παράδοση (Ευσέβιος), γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας, έζησε τον 1ο αιώνα και ήταν ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι δεν μνημονεύεται από τον απόστολο Παύλο (Κολοσσαείς δ' 11) μεταξύ των μαθητών και ακολούθων του, που ήταν Εβραίοι, καθώς και από την προέλευση του ονόματός του, που αποτελεί σύντμηση του λατινικού Λουκανός. Για τον τρόπο και τον χρόνο μεταστροφής του στη χριστιανική πίστη δεν γνωρίζουμε τίποτε.Ο Λουκάς ήταν συνοδός και συνεργάτης του αποστόλου Παύλου από τη δεύτερη ακόμη αποστολική περιοδεία του, όπως φαίνεται από εδάφια των «Πράξεων των Αποστόλων». Συνόδευσε τον Παύλο στη Μακεδονία από την Τρωάδα (Πράξ. ιστ' 11-12) και παρέμεινε στους Φιλίππους πιθανότατα μέχρι το τέλος της τρίτης αποστολικής πορείας του Παύλου. Τέλος, συνόδευσε τον Παύλο από την Καισάρεια στη Ρώμη (Πράξ. κζ' 1, κη' 16).

Ως προς τη δράση του Λουκά μετά τον θάνατο του Παύλου, δεν γνωρίζουμε το παραμικρό μετά βεβαιότητας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Λουκάς κήρυξε τη χριστιανική πίστη στη Δαλματία, ΓαλλίαΙταλία και Μακεδονία (Επιφάνιος) και στην Αχαΐα (Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Ο Συμεών ο Μεταφραστής λέγει ότι από τη Ρώμη ο Λουκάς μετέβη στην Ανατολή, διέσχισε τη Λιβύη κι έφθασε στην Αίγυπτο. Εκεί χειροτονήθηκε επίσκοπος στην περιοχή της Θηβαίδας, όπου και πέθανε.

Άλλοι συγγραφείς και εκκλησιαστικοί πατέρες αναφέρουν ότι πέθανε στη Θήβα της Βοιωτίας (Μάξιμος Μαργούνιος), ενώ ο Γρηγόριος ο Θεολόγος υποστηρίζει ότι μαρτύρησε. Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης γράφει ότι πέθανε σε ηλικία 74 ετών και ο Νικηφόρος Κάλλιστος ογδόντα ετών.

Παλαιότατη παράδοση θέλει τον Λουκά ζωγράφο, που φιλοτέχνησε μάλιστα την εικόνα της Παναγίας. Την παράδοση αυτή προϋποθέτει η ορθόδοξηεκκλησιαστική υμνολογία. Ο ευαγγελιστής Λουκάς ήταν κάτοχος μεγάλης ελληνιστικής παιδείας και γνώστης της ιστορικής μεθόδου της εποχής του. Τα έργα του, το «Ευαγγέλιο» και οι «Πράξεις Αποστόλων», παρουσιάζουν ευχέρεια χρήσης της Ελληνιστικής Κοινής και αποτελούν ένα από τα πρώτα ιστορικά μνημεία του χριστιανισμού.

Στον Δυτικό χριστιανικό κόσμο, ο Άγιος Λουκάς είναι προστάτης των καλλιτεχνών, των γιατρών, των χειρουργών, των μαθητών και των χασάπηδων.

Απολυτίκια

Απόστολε Άγιε, και Ευαγγελιστά Λουκά, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Ακέστωρ σοφώτατος, Ιερομύστα Λουκά, ζωγράφος πανάριστος, της Θεοτόκου Μητρός, εδείχθης Απόστολε, έγραψας μάκαρ, λόγους, δια πνεύματος θείου, έδωκας εννοήσαι, συγκατάβασιν άκραν, Χριστού της παρουσίας, διο πρέσβευε σωθήναι ημάς.

30/09/2024

+Αγία Βρυαίνη

Η μοναδική εκκλησία παγκοσμίως αφιερωμένη στην Αγία βρίσκεται στα Μανδριά της Πάφου

Η Αγία Βρυαίνη είναι μια Κύπρια Αγία. Είναι άγνωστη στους περισσότερους αλλά στην Πάφο και συγκεκριμένα στο χωριό Μανδριά τιμάται ιδιαίτερα. Στα Μανδριά Πάφου υπάρχει εξωκλήσι αφιερωμένο στην Αγία Βρυαίνη. Το μικρό εκκλησάκι με πανοραμική θέα, που βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τη θάλασσα είναι η μοναδική εκκλησία στον κόσμο που είναι αφιερωμένη στη συγκεκριμένη Αγία.Ένας από τους πιο γνωστούς θρύλους γύρω από το εκκλησάκι της Αγίας Βρυαίνης εξιστορεί πως ενώ ένα καράβι βρισκόταν ανοιχτά της Κύπρου, ξαφνικά ξέσπασε μεγάλη θαλασσοταραχή. Ο καπετάνιος ψάχνοντας καταφύγιο για να σώσει το καράβι του, πλησίασε τις ακτές. Μα η τρικυμία τον οδήγησε στα Μανδριά . Ο καπετάνιος και οι ναύτες του καραβιού βλέποντας τότε τον κίνδυνο να τσακιστούν στα βράχια, παρακάλεσαν την εικόνα της Αγίας Βρυαίνης, που υπήρχεστο πλοίο, να τους γλυτώσει. Έκαναν μάλιστα τάμα πως αν σώζονταν θα της έχτιζαν μια εκκλησία προς τιμή της. Η Αγία Βρυαίνη άκουσε τις προσευχές των ναυτικών και η τρικυμία κόπασε. Ο καπετάνιος για να δείξει την ευγνωμοσύνη του που σώθηκε αυτός και οι άντρες του, τήρησε το τάμα που έκανε και έφτιαξε ένα μικρό εκκλησάκι στο όνομα της Αγίας Βρυαίνης κοντά στη θάλασσα. Το εκκλησάκι της Αγίας Βρυαίνης κτυπήθηκε τρεις φορές από τους Τουρκοκύπριους κατοίκους του χωριού. Το 1975, μαζί με τους πρόσφυγες που ήρθαν στα Μανδριά κυνηγημένοι από τον Τούρκο εισβολέα, ήταν και μια γυναίκα από την Άσσια, η κυρία Σταυρούλα. Τίποτα εκείνο τον καιρό δε θύμιζε το εκκλησάκι, που τα χαλάσματά του είχαν κρυφτεί κάτω από τα χώματα. Μια νύχτα όμως παρουσιάστηκε στον ύπνο της κυρίας Σταυρούλας μια μαυροντυμένη γυναίκα που της υπέδειξε ένα σημείο κοντά στηθάλασσα. Δείχνοντας της είπε: «Τους βλέπεις αυτούς τους θεμελιούς; Εκεί βρίσκεται ένα ξωκλήσι. Να πας και να το βρεις». Την άλλη μέρα η γυναίκα πήγε στο τόπο που είδε στο όνειρό της. Κάτω από τα χώματα βρήκε τα θεμέλια της παλιάς εκκλησιάς της Αγίας Βρυαίνης.

Το 1986 έγιναν τα εγκαίνια του νέου ξωκλησιού. Κτίστηκε ψηλά σε ένα λοφίσκο, πάνω από μια σπηλιά, στα νότια του χωριού.Η Αγία είναι ξακουστή για τα θαύματα της και σε αρκετές περιπτώσεις έχει σώσει καρκινοπαθείς. Από στόμα σε στόμα, από παππούδες και γιαγιάδες προς τα εγγονάκια τους, με τα θαύματα που έγιναν, διαδόθηκε και μαθεύτηκε η ύπαρξη της εκκλησίας της Οσίας Βρυαίνης.Η Αγία Βρυαίνη ίσως να είναι η μητέρα του Οσίου Φαντίνου και απεβίωσε ειρηνικά.

Γιορτάζεται στις 30 Αυγούστου, όπου γίνεται και πανήγυρις και πολλοί είναι οι πιστοί που έρχονται τη μέρα αυτή από διάφορες περιοχές, για να προσκυνήσουν στη χάρη της.

30/09/2024

Αγίου και Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου

20 Σεπτεμβρίου, ημέρα του Αγίου

Ο Άγιος Ευστάθιος έζησε επι αυτοκρατορίας Τραϊανού και Αδριανού, ονομαζόταν Πλακίδας και ήταν ειδωλολάτρης.

Ήταν αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού. Μία μέρα ενώ κυνηγούσε είδε ένα ελάφι που είχε ανάμεσα στα κέρατά του έναν Σταυρό και άκουσε μία φωνή, όπου τον καλούσε στην αληθινή πίστη, στην πίστη του Χριστού. Ο Άγιος πίστεψε και βαπτίστηκε με το όνομα Ευστάθιος και τον ακολούθησε η γυναίκα του Τατιανή, που πήρε το χριστιανικό όνομα Θεοπίστη, καθώς και οι δύο γιοι τους, Αγάπιος και Θεόπιστος.

Μόλις πληροφορήθηκε ο αυτοκράτορας ότι ο αξιωματικός του έγινε χριστιανός, τον έδιωξε από το στρατό και τον εξόρισε μαζί με την οικογένειά του. Στον δρόμο για την εξορία ο Ευστάθιος χωρίστηκε από τη σύζυγό και τα παιδιά του, έφτασε σε σημείο να ζητιανεύει ώστε να μπορέσει να ζήσει. Έπειτα από κάποια χρόνια, ο Τραϊανός χρειάστηκε την πολύτιμη προσφορά του Ευσταθίου και τον ανακάλεσε στο στράτευμά του.

Οι στρατιωτικές και πολεμικές ικανότητες του Ευσταθίου χάρισαν στον αυτοκράτορα μεγάλες νίκες. Μάλιστα ο Ευστάθιος σε μια από τις εκστρατείες του βρήκε ξανά την οικογένειά του, η οποία όλα αυτά τα χρόνια είχε περάσει πολλές κακουχίες. Μετά από λίγο καιρό ο Αδριανός, διάδοχος του Τραϊανού, ζήτησε από τον Ευστάθιο να παραστεί σε θυσία που θα γινόταν σε

ειδωλολατρικούς θεούς όπου αυτός αρνήθηκε.

Τότε ο αυτοκράτορας διέταξε να φτιάξουν ένα χάλκινο βασανιστήριο, να το πυρώσουν καλά και να κλείσουν μέσα σ’αυτό τον Ευστάθιο και την οικογένειά του. Καθώς όμως ετοιμάζονταν να τους βάλουν μέσα, οι ίδιοι ζήτησαν να προσευχηθούν.

Τότε άκουσαν τον Κύριο να λέει ότι αφού πέρασαν μεγάλους πειρασμούς με μεγάλη υπομονή και γενναιότητα θα απολαύσουν στην ουράνια πατρίδα την αιώνια χαρά. Τότε ο Άγιος και η οικογένειά του παραδόθηκαν στους στρατιώτες με μεγάλη προθυμία, κλείστηκαν μέσα στον χάλκινο θάλαμο και παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο το 126 μ.Χ.

Μετά από κάποιες ημέρες ο Αδριανός διέταξε ν’ανοίξουν το χάλκινο κατασκεύασμα. Όταν το άνοιξαν, είδαν ότι ούτε μία τρίχα από το κεφάλι τους δεν είχε καεί. Στην αρχή νόμισαν ότι ήταν ακόμη ζωντανοί και διέταξε να τους βγάλουν έξω. Ο κόσμος μόλις είδε τα σώματά τους σώα κι αβλαβή, άρχισε να φωνάζει με μία φωνή «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών. Αυτός μόνο είναι ο Θεός ο αληθινός και κανείς άλλος».

Ο Αδριανός φοβήθηκε και έφυγε. Τότε κάποιοι Χριστιανοί πήραν τα νεκρά σώματα των Αγίων κρυφά και τα έθαψαν με ιδιαίτερη ευλάβεια.

Ο Άγιος Ευστάθιος θεωρείται ο προστάτης των κυνηγών.

25/09/2024

21/07/2024

Ιησούς χριστός

☦️ Στην ηλικία των 33, ο Ιησούς καταδικάστηκε σε θάνατο.
Εκείνους τους καιρούς η Σταύρωση ήταν ο "χειρότερος" θάνατος.

Μόνο οι χειρότεροι εγκληματίες καταδικάζονταν να σταυρωθούν. Ωστόσο, ήταν ακόμα πιο τρομερός για τον Ιησού, ο Οποίος σε αντίθεση με τους άλλους εγκληματίες που καταδικάστηκαν εις θάνατο δια Σταυρώσεως, καρφώθηκε στον Σταυρό στα χέρια και τα πόδια Του.

Κάθε καρφί ήταν γύρω στις 6 με 8 ίντσες μακρύ.
Τα καρφιά τρύπησαν τον καρπό του. Όχι τις παλάμες, όπως συχνά απεικονίζεται. Υπάρχει ένας τένοντα στον καρπό που εκτείνεται μέχρι τον ώμο. Οι Ρωμαίοι φύλακες γνώριζαν πως όταν τα καρφιά τοποθετούνταν με σφυρί μέσα στον καρπό, εκείνος ο τένοντας θα σχιζόταν και θα ερριγνύοταν, υποχρεώνοντας τον Ιησού να χρησιμοποιήσει τους μύες της πλάτης Του για να στηρίξει το σώμα Του ώστε να αναπνέει.

Και τα 2 πόδια του ήταν καρφωμένα μαζί. Επομένως, ήταν υποχρεωμένος να στηρίξει το σώμα Του πάνω στο μοναδικό καρφί που διατρυπούσε και κρατούσε σφιχτά τα πόδια Του στον σταυρό. Ο Ιησούς δεν μπορούσε να στηριχθεί με τα πόδια Του εξαιτίας του πόνου. Έτσι, ήταν υποχρεωμένος πότε να τεντώνει την πλάτη Του, πότε να χρησιμοποιεί τα πόδια Του για να συνεχίσει να ανασαίνει. Φανταστείτε την αγωνία, τον πόνο, τα βάσανα, το κουράγιο.

Ο Ιησούς άντεξε αυτήν την κατάσταση για περισσότερο από 3 ώρες.
Ναι, για παραπάνω από 3 ώρες! Μπορείτε να φανταστείτε το είδος των βασάνων Του; Λίγα λεπτά πριν πεθάνει, ο Ιησούς σταμάτησε να αιμορραγεί. Απλώς έβγαζε νερό από τις πληγές Του.
Από συνηθισμένες εικόνες παρατηρούμε πληγές στα χέρια και τα πόδια Του, ακόμα και την πληγή από δόρυ στην πλευρά Του... Αλλά αντιλαμβανόμαστε άραγε ότι οι πληγές έγιναν πάνω στο σώμα Του;

Ένα σφυρί πέρασε μακριά καρφιά στους καρπούς, τα πόδια ήρθαν το ένα πάνω στο άλλο και ένα ακόμα μεγαλύτερο καρφί διαπέρασε τις αρθρώσεις, ύστερα ένας Ρωμαίος φρουρός διαπέρασε την πλευρά Του με ένα δόρυ. Αλλά πριν τα καρφιά και το δόρυ, ο Ιησούς μαστιγώθηκε και ξυλοκοπήθηκε. Το μαστίγωμα ήταν τόσο σοβαρό που έσχισε την Σάρκα από το σώμα Του. Τα χτυπήματα τόσο βάναυσα που το πρόσωπό Του σχίστηκε και η γενειάδα Του ξεριζώθηκε από το πρόσωπό Του.

Το ακάνθινο στεφάνι τρύπησε βαθιά μέχρι το κρανίο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα επιβίωναν από τέτοιο βασανιστήριο.
Δεν είχε άλλο αίμα να αιμορραγήσει, μόνο νερό έτρεχε από τις πληγές Του. Το ενήλικο ανθρώπινο σώμα περιέχει γύρω στα 3,5 λίτρα (ελάχιστα λιγότερο από ένα γαλόνι) αίματος.

Ο Ιησούς έχυσε όλα τα 3,5 λίτρα του αίματός Του. Είχε 3 καρφιά βαθιά σφηνωμένη με σφυρί στα άκρα Του, ένα στεφάνι καμωμένο από αγκάθια στο κεφάλι Του και, πέρα από αυτά, ένας Ρωμαίος στρατιώτης έμπηξε ένα δόρυ στο στήθος Του...
Όλα αυτά δίχως να αναφέρουμε την ταπείνωση που υπέφερε κουβαλώντας τον ίδιο Του τον Σταυρό για σχεδόν 2 χιλιόμετρα, ενώ το πλήθος έφτυνε το Πρόσωπό Του και πετούσε πέτρες ( ο Σταυρός ζύγιζε σχεδόν 30 κιλά, μόνο το πάνω τμήμα, όπου τα χέρια Του καρφώθηκαν).

Ο Ιησούς έπρεπε να περάσει και να αντέξει αυτήν την εμπειρία, ώστε να ανοίξει τις Πύλες του Ουρανού, για να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση στον Θεό.
Για να μπορέσουν οι αμαρτίες μας να "πλυθούν". Όλες τους, χωρίς εξαιρέσεις! Μην αγνοείτε αυτήν την κατάσταση.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ!
Είπε ( Ματθαίος 10:32 και 33): " Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σε εμένα, θα τον αναγνωρίσω και Εγώ για δικόν Μου μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα Μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ και Εγώ μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα Μου".☦️

21/07/2024

ΆΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο Άγιος Εφραίμ, κατά κόσμο Κωνσταντίνος Μόρφης, γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 μ.Χ. σε ειδυλλιακή τοποθεσία , κοντά στον Ληθαίο ποταμό. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία μαζί με τα άλλα εφτά αδέλφια του, τη δε φροντίδα τους, μετά τον Θεό, ανέλαβε η ευσεβής μητέρα του. Σε ηλικία 14 ετών, για να αποφύγει τον εξισλαμισμό και τα γενιτσαρικά σώματα, εισήλθε στην ακμάζουσα τότε σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου του όρους των Άμωμων (Καθαρών) της Αττικής.

Ο Άγιος Εφραίμ ακολούθησε με ένθεο ζήλο τον Χριστό, και διέπρεψε με την λαμπρότητα της ζωής του και τους πόνους της αθλήσεως του στο ορός των Άμωμων Αττικής (Περιοχή Νέας Μάκρης). Αξιώθηκε ακόμα να λάβει το μέγα Μυστήριο της Ιεροσύνης και το χάρισμα να υπηρετεί το άγιο θυσιαστήριο, σαν άγγελος Θεού, με φόβο Θεού και πολλή κατάνυξη.

Το 1416 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν και λεηλάτησαν την Αττική και ανάγκασαν το Δούκα των Αθηνών να δηλώσει υποταγή στο Σουλτάνο. Το 1424 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν βιαίως στη Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και έσφαξαν όλους τους Πατέρες της Μονής. Ο Άγιος απουσίαζε στη σπηλιά του πάνω στο βουνό για προσευχή και μόλις επέστρεψε αντίκρισε έντρομος τα πτώματα των Πατέρων. Αφού τους έθαψε, ακολούθως θρήνησε γοερώς.

Τον επόμενο χρόνο, την 14η Σεπτεμβρίου 1425 μ.Χ., επανήλθαν οι βάρβαροι και βρήκαν τον Άγιο. Τον συνέλαβαν και άρχισαν τα μαρτύρια του, που τελείωσαν στις 5 Μαΐου 1426 μ.Χ. ήμερα Τρίτη και ώρα 9 το πρωί. Τον κρέμασαν ανάποδα σ' ένα δένδρο, που σώζεται ακόμα, τον κάρφωσαν στα πόδια και το κεφάλι, και τέλος το καταπληγωμένο και μαρτυρικό σώμα του το διαπέρασαν με αναμμένο ξύλο και έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή στον στεφανοδότη Χριστό.

Μετά από μισή χιλιετία ευδόκησε ο φιλάνθρωπος Θεός και φανερώθηκαν, ύστερα από πολλές εμφανίσεις του ιδίου του Αγίου Εφραίμ και πολλών άλλων θαυμαστών γεγονότων, όλα όσα σήμερα γνωρίζουμε.

12/07/2024

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών..χρόνια πολλά γέροντας μας άγιε Παΐσιε...12/7

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Παΐσιε τοῦ ὄρους Ἄθωνος δένδρον,
πολύκαρπον ὁσιώτατε ἐδείχθης.

Δεκάτῃ τε καὶ δευτέρᾳ Παΐσιος θάνε.

Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (βλέπε 10 Νοεμβρίου), ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του»,

Ο Γεροντας Παισιος από μικρός ήθελε να μονάσει. Ο βίος του, οι καλοσύνες του και τα θαύματά του , ακόμα και μετά την κοίμησή του τον κατατάσσουν στην στρατιά των αγίων. Ένας σύγχρονος Άγιος ανάμεσά μας. Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του μοναχού Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Γεννήθηκε:

25 Ιουλίου 1924

Πέθανε:

12 Ιουλίου 1994

Γέροντας Παΐσιος ο Αγειορίτης

Ο Γέροντας Παΐσιος γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στις 25 Ιουλίου του 1924. Ο πατέρας του ονόματι Πρόδρομος ήταν πρόεδρος των Φαράσων, το όνομα δε της μητέρας του ήταν Ευλαμπία. Η οικογένεια ήταν πολυμελής, 8 αδέλφια είχε ο γέροντας. Στις 7 Αυγούστου του 1924, επτά ημέρες πριν οι Φαρασιώτες φύγουν για την Ελλάδα, ο Γέροντας βαφτίστηκε από τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το δικό του όνομα. Σκεπτόταν «να αφήσει καλόγερο στο πόδι του», τον Αρσένιο, όπως χαρακτηριστικά είχε πει.
Ένα μήνα μετά την βάπτιση, στις 14 Σεπτεβρίου 1924, όλη η οικογένεια Εζνεπίδη, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς. Έφτασε στον άγιο Γεώργιο, στον Πειραιά και μετά πήγε κέρκυρα όπου έμεινε ενάμιση χρόνο. Μετά μεταφέρθηκε στην Ηγουμενίτσα και τέλος στη Κόνιτσα όπου ο Αρσένιος έβγαλε το δημοτικό. Ο μικρός Αρσένιος είχε πάντα μαζί του ένα χαρτί και σημείωνε τα θαύματα του Αγίου Αρσενίου. Στους γονείς του έλεγε συχνά ότι ήθελε να μονάσει.

Ο μοναχικός βίος
Ο γέροντας Πα'ισιος, δεν ξέχασε την επιθυμία του μοναχισμού. Έτσι το 1949 μετά την απόλυσή του από το στρατό πήγε γιά πρώτη φορά στο Άγιο Όρος.Οικογενειακές υποχρεώσεις τον ανάγκασαν να επιστρέψει στον υλικό κόσμο για ένα χρόνο αλλά το 1950 κατευθύνθηκε πάλι προς το ¨Αγιο΄Όρος και έμεινε στην μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στις Καρυές. Μετά κατοίκησε τη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, στο κελί των Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί γνώρισε τον πατέρα Κύριλλο.

Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας Παΐσιος πρώτη φορά εισήλθε στο Άγιο Όρος για να μονάσει το 1949, αμέσως μετά την απόλυσή του από το στρατό. Όμως επέστρεψε στα κοσμικά για ένα χρόνο ακόμα, προκειμένου να αποκαταστήσει τις αδελφές του. έτσι το 1950 πήγε στο Άγιο Όρος. Η πρώτη μονή στην οποία κατευθύνθηκε και παρέμεινε για ένα βράδυ ήταν Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στις Καρυές. Εν συνεχεία κατέλυσε στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, στο κελί των Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί θα γνωρίσει τον πατέρα Κύριλλο που ήταν ηγούμενος στη μονή και θα τον ακολουθήσει πιστά.
Αργότερα πήγε στην μονή Εσφιγμένου. Εκεί πήρε το πρώτο όνομά του, Αβέκιος και έγινε η τελετή της "ρασοευχής"

Το 1954 έφυγε από τη μονή Εσφιγμένου και πήγε στην Μονή Φιλοθέου. Η συνάντησή του με τον Γέροντα Συμεών θα σημάδευε την πορεία και διαμόρφωση του μοναχικού χαρακτήρα του Παϊσίου. Μετά από δύο χρόνια, το 1956, χειροθετήθηκε «Σταυροφόρος» και πήρε το «Μικρό Σχήμα». Τότε ήταν που ονομάστηκε και «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του. Ο Γέρων Αυγουστίνος απέκτησε στενή σχέση με τον Παΐσιο.

Το 1958 πήγε στο Στόμιο Κονίτσης. Εκεί έκανε σπουδαίο έργο το οποίο αφορούσε στους ετερόδοξους αλλά συμπεριελάμβανε και τη βοήθεια των βασανισμένων και φτωχών Ελλήνων, με φιλανθρωπίες, με παρηγοριά και στηρίζοντάς τους ψυχολογικά. Επί 4 έτη έμεινε στην Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο, όπου αγαπήθηκε πολύ από τον λαό της περιοχής για την προσφορά του και τονήσυχο χαρακτήρα του.

Επόμενος σταθμός το Όρος Σινά στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Ο Γέροντας εργαζόταν ως ξυλουργός και ό,τι κέρδιζε το έδινε σε φιλανθρωπίες στους Βεδουίνους, ιδίως τρόφιμα και φάρμακα.
Επιστροφή στο Άγιο Όρος.

Το 1964 επιστρέφει στο Άγιο Όρος και δεν ξαναέφυγε ποτέ από τότε. Η σκή που το φιλοξενεί είναι των Ιβύρων. Το 1966 αρρωσταίνει και γίνεται εισαγωγή στο νοσοκομείο Παπανικολάου. Πρόβλημα στους πνεύμονες όπου αφαιρείται κομμάτι από αυτούς με εγχείρηση. Επιστρέφει στο Άγιο Όρος και μετά την ανάρωσσή του το 1967, μετακινείται στα Κουτουνάκια, στο κελί του Υπάτου.
Αρχίζει να δέχεται επισκέψεις.Το επόμενο έτος μεταφέρεται στη μονή Σταυρονικήτα. Βοηθά για την ανακαίνηση του ναού. Βοηθά , σαν ψάλτης τον γέροντα Τύχωνα. Η φιλία μεταξύ τους τερματίζεται με τον θάνατο του γέροντος τύχωνος το 1968. Ο Παίσιος μένει στο κελί του γέροντα για έντεκα χρόνια.

Το 1979 αφήνει την σκήτη του Τιμίου Προδρόμου και πηγαίνει την Μονή Κουτλουμουσίου. Εισχωρεί στή μοναχική αδελφότητα ως εξαρτηματικός μοναχός. Η Παναγούδα ήταν μια σκήτη κατεστραμένη και ο Παΐσιος εργάστηκε σκληρά για να φτιάξει ένα κελί με «ομόλογο», και εκεί έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από τότε που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πολλοί άνθρωποι τον επισκεπτόταν. Το πρόγραμμά του ήταν πολύ βεβαρυμένο αλλά συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, ξεκουραζόταν ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Δεχόταν όμως πάντα και προσπαθούσε να βοηθήσει τους επισκέπτες.Χάριζε στους επισκέπτες «σταμπωτά» εικονάκια σαν ευλογία.

Το τέλος
Μετά το 1993 παρουσίασε αιμορραγίες αλλά δεν ήθελε να νοσηλευτεί λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Τον Νοέμβριο του 1993 ο Παΐσιος βγαίνει για τελευταία φορά από το Όρος και πηγαίνει στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Μένει για λίγες μέρες και ενώ ετοιμάζεται να φύγει, μεταφέρεται στο Θεαγένειο, όπου του γίνεται διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο γέροντας χειρουργείται.
Η ασθένεια όμως δεν σταμάτησε (παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ). Ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στα τέλη του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοινώνουν ότι έχει ζωή ακόμα για δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου ο γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του.

Την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο γέροντας είχε περάσει πιά στην αιωνιότητα.

Κοιμάται στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή πολλών πιστών.

03/07/2024

Όσιος Ιωάννης ο Ρώσσος

Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690 μ.Χ., από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711 μ.Χ., και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του. Πολλοί από τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού και έγιναν Μουσουλμάνοι, είτε γιατί κάμφθηκαν από τις απειλές, είτε γιατί δελεάστηκαν από τις υποσχέσεις και τις προσφορές υλικών αγαθών.

Ο Ιωάννης, όμως, ήταν από μικρός αναθρεμμένος με παιδεία και νουθεσία Κυρίου και αγαπούσε πολύ τον Θεό και την πίστη των πατέρων του. Ήταν από εκείνους τους νέους, όπου τους σοφίζει η γνώση του Θεού, όπως κήρυξε ο σοφός Σολομών, λέγοντας: «Ο δίκαιος είναι γνωστικός και στη νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών. Η φρονιμάδα πιο νέους ανθρώπους είναι σεβάσμια ωσάν να είναι φέροντες και ο καθαρός βίος τους κάνει ωσάν να είναι γέροντες πολύμαθοι».

Έτσι, λοιπόν, και ο μακάριος Ιωάννης, έχοντας την σοφία που δίδει ο Θεός σε εκείνους που τον αγαπούν, έκανε υπομονή στη δουλεία και στην κακομεταχείρηση του αφέντη του και στις ύβρεις και τα πειράγματα των Οθωμανών, οι οποίοι τον φώναζαν «κιαφίρη», δηλαδή άπιστο, φανερώνοντάς του την περιφρόνηση και την απέχθειά τους. Στον αφέντη του και σε όσους τον παρακινούσαν να αρνηθεί την πίστη του, αποκρινόταν με σθεναρή γνώμη ότι προτιμούσε να πεθάνει, παρά να πέσει σε τέτοια φοβερή αμαρτία. Στον αγά είπε: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσωγνώριζε ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω».

Ο Θεός, βλέποντας την πίστη του και ακούγοντας την ομολογία του, μαλάκωσε την σκληρή καρδιά του αγά και με τον καιρό τον συμπάθησε. σε αυτό συνήργησε και η μεγάλη ταπείνωση όπου στόλιζε τον Ιωάννη, καθώς και η πραότητά του.

Έμεινε, λοιπόν, ήσυχος ο μακάριος Ιωάννης από τις υποσχέσεις και απειλές του Οθωμανού κυρίου του, ο οποίος τον είχε διορισμένο στον σταύλο του, για να φροντίζει τα ζώα του. Σε μία γωνιά του σταύλου ξάπλωνε το κουρασμένο σώμα του και αναπαυόταν, ευχαριστώντας τον Θεό, διότι αξιώθηκε να έχει ως κλίνη τη φάτνη στην οποία ανεκλίθη κατά την γέννησή Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Ήταν δε αφοσιωμένος στο έργο του, περιποιούμενος με στοργή τα ζώα του κυρίου του, τα οποία αισθάνονταν τόση την προς αυτά αγάπη του Αγίου, ώστε να τον ζητούν όταν απουσίαζε, να τον προσβλέπουνμε αγάπη και να χρεμετίζουν με χαρά όταν τα χάιδευε, ωσάν να συνομιλούσαν μαζί του.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσσος (ουκρανικά: Йоан Руський‎‎, 1690, Ουκρανία – 27 Μαΐου 1730,Προκόπι Καππαδοκίας - Ürgüp) είναι Άγιος της 'Oρθόδοξης Εκκλησίας. Ως αιχμάλωτος πολέμου αρχικά και έπειτα δούλος τούρκου Αγά, έγινε γνωστός για την καλοσύνη, την ταπεινοφροσύνη και την ακλόνητη πίστη του. Το σκήνωμά του αγίου βρίσκεται στο Προκόπι Εύβοια..

Εορτασμός 27 Μαΐου