14/10/2026
Σκεφτόμουν το χάραμα που σηκώθηκα σήμερα οτι….υπάρχουν περίοδοι που μπορεί να δίνονται μάχες εσωτερικά που κανείς δε θα δει μέσα απο ένα ποστ ή ένα στόρυ.
Δεν έχει πάντα χειροκροτήματα. Δεν έχει κάμερες. Δεν έχει φώτα.
Έχει σιωπή. Σκέψεις. (Πολύ) Αμφιβολία. Και εκείνες τις στιγμές που πρέπει απλώς να θυμηθούμε γιατί είμαστε εδώ.
Έμαθα να δημιουργώ με τα χέρια μου. Να χτίζω από το μηδέν. Να κάνω τα λάθη μου, άλλα να τα μετατρέπω σε κάτι θετικό και να προχωράω.
Αλλά όσο μεγαλώνω (και γκριζάρει και το μούσι επικίνδυνα πολύ), καταλαβαίνω κάτι.
Η πραγματική «μαγκιά» δεν είναι να δείχνεις πάντα ο δυνατότερος σε ένα δωμάτιο.
Είναι να βρίσκεις το κουράγιο να είσαι εκεί κάθε μέρα. Μα κάθε κάθε κάθε μέρα. Οοοοτι κιαν έχει συμβεί. Γιατί αυτό πραγματικά δεν μπορεί να το κάνει σχεδόν κανείς πλέον.
Δεν ξέρω τι φέρνει το αύριο και το έχω φοβηθεί πολλές φορές αυτό. Ξέρω όμως τι χρειάστηκε για να φτάσω μέχρι εδώ. Και χρειάστηκε τα πάντα (και ακόμα λίγο)
Και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ από πού ξεκίνησα, τι θυσίασα και γιατί αγάπησα τόσο πολύ αυτό που κάνω.
Και αν κάτι θέλω να θυμάστε από μένα όσοι με παρακολουθείτε στις οθόνες σας (είτε φανερά είτε κρυφά), δεν είναι μόνο όσα βλέπετε σε ένα πιάτο ή ένα ποστ.
Είναι οτι κάθε δευτερόλεπτο υλικού που παράγεται για εσάς απο μένα, θέλω κάτι να σας αφήσει…ακόμη και στα χιουμοριστικά βίντεο, δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ λάθος ένα μαγειρικό κανάλι να σας αφήσει γέλιο μια στο τόσο για αλλαγή.
Στο τέλος της ημέρας….εγώ χαμογελάω όταν μαγειρεύω μόνος που δεν βλέπει κανείς….εσύ γιατί όχι ;
Thomas
Credit 📸 : Maroulakis
