26/05/2026
#නුඹේ_මනාලිය ❤️
කෙටිකතාවකි....
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
සුන්දර මුහුදු තීරයක සවස් කාලය ගතකරනවා තරම් සුන්දරත්වයක් මගේ ජිවීතේ තවත් නැති තරම්.....නැගෙනහිරින් අවදි වුණ හිරු බස්නාහිරෙන් නිදි සුව විදිනවා හරි අපූරුවට දර්ශනය වන්නේ මුහුදු තීරයක් සමීපයේදී විතරමයි.....අවටින් හමා එන නැවුම් සීතල සුලග වෙලාගෙන ඈතින් බැස යන හිරු දෙස බලාගෙන ඉන්නවා කියන්නේ මට නම් හරියට භාවනාවක් වගේ.....
සිතිජය.....හැමෝම දන්න ඒ සිතිජය කියන්නේ සාගරයත් ආකාසයත් එක්වන තැනලු ......ඇත්තටම සාගරයත් ආකාසයත් එකතු වෙනවද.....සිතිජය කියන්නේ ඇත්තක්ද.....
නැහැ මං දකින විදියට සිතිජය කියන්නේ මිරිගුවක්......මායාවක්...
සාගරය ආකාසය අල්ලගන්න දිව යනවා වගේ මමත් ජිවිතේ තුරාවටම මිරිගුවක් ලුහු බැන්දා....
ඒකමයි මං මේ නිහඩ සාගරයට මේ තරම් ලොභ බදින්නෙත්.....
මම ගලක් මත වාඩි වෙලා ඈත සිතිජය දෙස නෙත් නොහෙලා බලාසිටියෙමි......නමුත් එක්වර ලගින් ඇසුනු මිහිරි සංගීතයකට මාගේ අවධානය යොමු වන්නට විය....
මා ඉද උන් තැනට සමිපයෙහි එක් තරුණයෙකු බටනලාවකින් වාදනය කරන්නේ ගුණදාස කපුගේ මහතා ගායනා කල
🎷ඔබ පෙම් කරනා ඔබේ කුමාරිය...🎷
ගීතයෙහි පද කිහිපයකි.....
ඒ අසලම සිටින එම තරුණයාගේ පෙම්වතිය යැයි කිව හැකි සුන්දර තරුණියක් ඔහුගේ වාදනය රසවිදින්නේ ඒ උණුසුම හදවතමින් විදගනිමින් යැයි මට සිතුණි......
ඇයව වෙනත් ලොවක අතරමන් කලා පමණක් නොව එම තරුණයාගේ වාදනය මට මා පෙර අතීතය සිහි කැදවීමකට රැගෙන යන්නේ නිතැතිනි.....
මීට වසර දෙකකට පෙර මෙවන් වූ සැන්දෑවල් කොතරම් අප දෙදෙනා මේ වෙරළ තීරයට වී විදින්නට ඇත් ද......
සකුන්තලා ඈ බොහෝ රූමත් තරුණියක් වූවාය......ඈ දිගු කැරලි ගැසුණු කොණ්ඩය ඉනටත් පහලින් කඩා හැලෙන්නේ සාගර රළක් ගලා යන්නාක් මෙනි.....ඇත් දළ පාට සමක් හිමි ඈ දිගු නෙත් නිලුපුල් පෙති පරයන නීල වර්ණයෙන් යුක්තය.....
ඉතින් ඈ සුන්දරත්වයෙන් අගතැන්පත් තරුණියක් වූවා නියතය......සුන්දර පේරාදෙණියේ හන්තාන අඩවියෙන් මුණ ගැසුණු සකුන්තලා ඇත්තෙන්ම වසන්තය ගෙන එන රොබොරෝසියා මලක්.....
ඇයව මට මුණ ගැහුනු තත්පරේම වැටුණු හිරිය තවමත් එහෙමමයි......කිසිමදාක ආදරයක් නොදැනුණු මුලු හිතම එයා සින්නකරවම ලියා ගත්තේ මටවත් අයිතියක් නොදී.....සකුන්තලා මුණ ගැහුනු පලවෙනි දවසෙම මම ඇයට මගේ ජිවිත ගමනට එකතු වන්නට ආරාධනා කලෙමි.....නමුත් ඈ සම්ප්රදාය කඩ නොකර මාව ප්රතික්ෂේප කලා ය....ඇත්තෙන්ම මම කෙල්ලන් වශී කරන තරම් කඩවසම් තරුණයෙකු නොවුනෙමි.....කෙටියෙන්ම කිව්වොත් මම කට්ට කළු කොල්ලෙක් වුනෙමි....සකුන්තලා වගේ මලකට මාව පෙනුමෙන් කොහෙත්ම ගැලපුනේ නැතැයි කිව්වොත් මං නිවැරදි.....නමුත් ඈට බැදුනු සිත නොවෙනස්වන තරමටම ශක්තිමත් වෙලා අවසානයි.....ඉතින් මට ඈ නැති ලොවක් හිරු නොනැගෙන සැමදා අදුරින් වැසී ගිය ලොවකි....
සකුන්තලා වෙතින් දින කිහිපයක් මා ප්රතික්ෂේප වී ගියද එක් දිනක් උදා වූයේ මා සියලු පැතුම් සඵල කරමින් ය.....ඒ ඈ මා හට ආදරය පැවසූ දිනයයි.....ඉතින් එදින මා පිස්සෙකු සේ හැසුරුණෙමි ......විටක උඩ පනිමින් තවත් විටක කෑ ගසමින් මා එදා ඒ සතුට වින්දෙමි.....
එදින සිට මේ සුන්දර වෙරළ තීරය අපි දෙදෙනාටම වෙන් වූ පාරාදීසයක් බදු විය.....ඈ මා හට ආදරය ප්රකාශ කලේ මේ වෙරලෙහි සිටම ය.....මගේ කනට කොදුරමින් මේ කලු කොල්ලාට සුදු මහත්තයෝ යැයි කියමින් මං ආදරෙයි කියා කී වාර ගණන මට අදටත් මතකයේ ඇත.....
අර ඈත පෙනෙන සිතිජය දෙස බලාගෙන මේ උණුසුම් හද ඇති තැන ඒ මුහුණ හොවාගෙන සිටි සුන්දර සැදෑවල් කීයක් නම් එලස ගෙවී යන්නට ඇති ද.....
සැන්දෑ වෙරළ තීරයේ අපි එකිනෙක දෑත් පටලාලා ඇවිද ගිය ඒ අඩි සලකුණු මත බොහෝ තරුණ තරුණියන් පියමනින්නේ මා දෑස් කදුලින් බොද කර හරිද්දිය .....
ඔවුනොවුන් ආදරය විදින්නේ අප තැබූ පිය සටහන් මතය....
අප තරම් මේ වෙරළට බැදී උන් යුවලක් නැතැයි මට සිතේ.....ඈ මා හා සිටින විට දකින්නන් බොහෝ සමච්චල් සහගත දේ කීවද ඒ සියල්ලෙන් වේදනා වින්දේ මාය ....ඇයට ඒ වදන් ඇසුනේවත් නැත.....
වෙරළට පමණක් සීමා නොවූ අපේ පියසටහන් රගහළ කෙළවර ද ඇදී මැකී යන්නට වුනෙමු.....
නිවසටම සීමා නොවූ ඇය කිසිදු තහංචියක් නොමැතිව මා හා ඇවිද නොගිය ඉසව්වක් නැති තරම් වේ.....
රගහලෙහි දර්ශනය වූ එකම සිනමා පටය නොකඩවා සෑම දිනකම නැරඹූ එකම යුවල අපි යැයි දිනක් එහි සේවය කරන කොලුවා කී අයුරු මගේ මතකයට ආවෙමි......
ඉතින් ඇත්තෙන්ම රගහල යනු අපගේ මතකයන් පිරි ආදර බර නිවහනකි......
එහි වූ සෑම ඉසව්වක්ම අපගේ මතක පිරී ඇත.....
තිරයේ සිනමා පටය නිරූපණය වුවද ඇය හා මා අපගේම ලොවක අතරමන් වන්නේ ආදරයෙහි මිහිරියාව මුළු හදෙන්ම විද ගනිමිනි.....
එකම සිනමා පටය වුවද දිනපතා රසවත් වූයේ එහෙයිනි......
රගහළට යන එන පෙම්වතින් අතරින් නිරන්තරයෙන් කැපී පෙනුනේ අප දෙදෙනා වූවෙමු.....
එයට හේතූව වූයේ මා වැනි කට්ට කළු කොල්ලෙකුගේ දෑතෙහි රනින් පෙවූ රූපයක් බදු වූ ඈ වෙලී සිටීම බව මම සකසුදක් සේ දැන වුනෙමි......
නමුත් දුකක් නැත.....මන්ද ඇය මේ සවන් පෙති අද්දර ආදරය මුමුණා අවසානය.....
වෙරළ තීරය , රගහළ හැරුණු කොට බෝපත් වැටී ගිය නිහඩ වැලි මළුව තුලද අපගේ මතක නිදන් කොට ඇත්තෙමු.....
ඈ දෑත් අල්වාගෙන වැලි මළුවේ එකට ඉදගෙන බෝපත් සුළගෙන් හමා එන ශාන්ත සුළං රැලි ගතෙහි දැවෙටෙද්දි සිතට දැනෙන ඒ මිහිරියාව තවමත් සිහි වේ....
විහාරයේ සිටින ඇබිත්තා පවා අපව අමතන්නේ කුරුලු ජෝඩුවක් යනුවෙනි......
බුදුන් අභියසට වී එකට සිට ප්රාර්ථනා කලේ දෙදෙනාම එක් පැතුමකි.....
ඒ විහාර ගෙය, වැලි මළුව, බුදු කුටිය සෑම තැනකම පාහේ අප මතක සිසාරා ඇත.....
ඇයට මා ලග සිටින්නට ඇත්නම් වෙනයමක් උවමනා වූයේම නැති තරම් විය.....ඉතින් මාද ජීවිතය ලද්දේ ඇගයෙනි.....ඈ තොර ලොවක් සිහිනකින්වත් සිතීමට බිය වුනෙමි......
සකුන්තලා හැරුණු කොට මට මෙලොව සිටියේ අත්තම්මා පමණි....නමුත් ඇයද මා අත්හැර ජිවිතයෙන් සමුගත්තේ සකුන්තලා මට මුණ ගැසුණු මුල්ම දිනයන්හිදීය.....
අත්තම්මා ජීවිතය අත්හැරියේ තම ජිවිතය ඇයට බාර කර බව මා දනිමි.....
නමුත් ඇයට ලස්සන පවුලක් තිබුණි.....අම්මා, තාත්තා, අයියලා දෙන්නෙකු වූ පවුලෙහි ඈ බඩපිස්සි වූවාය.....මට මෙන් නොව ඇයට බැදිම් ජලාවක් විය.......
ඉතින් ඈ මාගේ ජීවිතයම වීම වරදක් නොවුනෙමි......
මා හා අත්තම්මා ජීවත් වූ කුඩා පැල්පතෙහි ඈ සිටු කුමරිය වීය.....
ඈ ඒ පොල් අතු සෙවිලි කල පැල්පතෙහි කිසිදිනක දොසක් දැක්කේ නැත.....
කාලය ගෙවී ගියේ අප බැදීම තවත් ශක්තිමත් කරමිනි.....නමුත් මා කිසිවිටකත් බලාපොරොත්තු නොවූ කාලයක් උදා වන්නේ ඉන් අනතුරුවය .........
දිනක් සකුන්තලා එනතෙක් මම වෙරළ අයිනට වි බලා සිටියෙමි....
මා එදින කොතරම් වේලාවක් බලා සිටියද ඈ ආවේ නැත....සියල්ල කනපිට පෙරලෙන්නේ එදා සිට ය.....ඈ මා මග හැරීමට තැත් කරන බවක් මට ඉබේ මෙන් වැටහෙන්නට වුනෙමි......
ඈ මාව මුණ ගැසීම පමණක් නොව මාගේ ඇමතුම් පවා මග හැරියාය.....තවත් දින කිහිපයක් ගතවත්ම ඈව මුණ ගැසිමට තිබු සෑම පැතිකඩක්ම ඇය අහුරා තිබුණි.....සකුන්තලාගේ නිවස ලග මා මුර නොකල දිනක් නැති තරම් වුනෙමි.....නමුත් ඈව මුණගැසිමට මට හැකියාවක් උදා නොවීය.......
ඇය නොමැතිව මාගේ වේදනාව ඇසුවේ මේ මහා සාගරයයි......ඉතින් එදත් මා වෙරළ මත හිද උන්නේ ප්රධාන මාර්ගයෙහි එහා මෙහා යන වාහන දෙස බලමිනි......
එදින නම් අමතක නොවන දිනයක් වීය......නවීන පන්නයේ රථයක විත් උසට සරිලන ඇගපත ශේප් කල කඩවසම් තරුණයෙකුගේ දෑතෙහි වෙලී වෙරළ අසලින් බැස ආවේ ඈ ය ......
පෙරදා මා දෑතෙහි එතී ඇවිද
ගිය ඈ අද ඔහුගේ දෑතෙහි වෙලී ආදර බස් මුමුණමින් අප ගිය මගෙහිම ඇවිද යන්නේ හදක් නැති තැනැත්තියක් විලස ය......
ඉතින් ඈ මා මග හැරීමට හේතුව මා දෑස් අභියසම වූවේය.....ඔහු ඇත්තෙන්ම කඩවසම් ය.....මා හා බැලූ කල මට ඔහු හා සමව සිට ගැනීමටවත් නොහැකි බව මා දනිමි......
මා හදෙහි දැවෙනා වේදනාව ඇසීමටවත් මට මෙලොව මිනිස් ප්රාණියෙකු වූයේ නැත.....ඉතින් මා කදුලු සේදී ගියේ මේ වෙරලට ය....මා වේදනාව බෙදා ගත්තේ ස්වභාවධර්මයා සමග ය....අපි ඇවිද ගිය මග මා අද නතර වී ඇත......
දෛවය එය මහා පුදුමාකාර ය.....මාගේ ජීවිතය වූ ඇයගේ විවාහ දිනය අද ය.....ඉතාම අහම්බයකින් මට ද එයට ආරාධනාවක් ලැබී තිබුණි.....
මනාලයෙකු සේ සැරසී අදත් මා මේ වෙරළ අභියසට පැමිණියේ අවසන් වරට ද ඈ මගේ නොවන බව පසක් කොටගෙන ඈ සහ ඔහුට සුභ පැතීමට සදහා පිටත් වන්නට වෙමි.....
අහම්බෙකින් ලැබුණු ආරාධනාව පිලිගත්තා පමණක් නොව ඈ වෙනුවෙන් ගයන්නට ලැබීමද අහම්බයක් විය.....
ඉතින් මා , මා පෙම්කල ඇය හා ඔහුගේ විවාහ දිනය දා ඈ වෙනුවෙන් මෙසේ ගයමි......
🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵🎵
ඔබ පෙම් කරනා ඔබේ කුමාරි
ඔබට ආදරේ කියනා අයුරින්
පෙර දවසක මා පෙම් කරනා සද
මටද ආදරේ කියා තිබේ
ඔබ පෙම් කරනා ඔබේ කුමාරි
මටද ආදරේ කියා තිබේ.....
සාගර වෙරළේ සොදුරු සැදෑවක
රගහල කෙළවර අදුරු නිමේෂක
අද ඔබ ලග ඔබ සනසාලන ඇය
පෙර දවසක මා තුරුලට වී හිද
මට ද ආදරේ කියා තිබේ
ඔබ පෙම් කරනා ඔබේ කුමාරිය
මටද ආදරේ කියා තිබේ......
සක්මන් මළුවක දෙපා ගෙවෙද්දී
දොඩමළු පෙම්බස් ගොළුවී යද්දී
මා සමුගෙන ඔබ වෙතට පැමිණි
ඇය
සෙනෙහස සගවා දෙනෙත නුරාවෙන්
මටද ආදරේ කියා තිබේ
ඔබ පෙම් කරනා ඔබේ කුමාරිය
මටද ආදරේ කියා තිබේ......
