31/05/2026
Wandeling
Hier in dit bos liepen wij;
hij met mannenpassen,
ik in huppeltjes, zondagritme.
Voorzichtig een spinnentrui
zei mijn vader.
Op deze kromme vork
van paden hield hij stil;
hier gaan we naar links.
Ik kreeg zijn hand, eeltig,
warm als zijn stem.
De huid van de eik
ruikt naar zijn tweedjasje,
sigaar in de mondhoek,
gebruikte zakdoek, meubellijn.
Ik heb nog twee pepermuntjes.
Dit nazomerlicht
met zijn brede schuine zonnestrepen
kleurde onze kruinen
en mijn nieuwe schoenen.
Rode mieren werden oranje.
Zondag wordt nooit donker, zei ik.
Als dit bos een geheugen heeft,
zal het zich geluk herinneren,
in zijn achterhoofd
de mensen die hier waren:
hij en ik, jij en ik.
Poëzie
Francie van den Hurk
Portret van mijn vader Herman van den Hurk.
1913- 1965
Olieverf op canvas
25 bij 30 cm
Tineke van den Hurk.
