Ewebohome

29/05/2026

Każda rzeźba zaczyna się od niewiadomej.

Ta zaczęła się od kawałka drewna jabłoni.
Bez szkicu, bez planu, bez pewności, czym ostatecznie się stanie.

Po prostu zaczęłam pracować.

Kolejne cięcia odsłaniały formę, szlifowanie wygładzało powierzchnię, a wosk wydobywał kolor i rysunek drewna.

Powoli coś zaczęło się wyłaniać.

Właśnie dlatego nadałam tej rzeźbie nazwę „Rising Form”.

Nie dlatego, że od początku wiedziałam, jak będzie wyglądać.
Ale dlatego, że obserwowałam, jak forma stopniowo wyrasta z drewna — krok po kroku.

To jeden z powodów, dla których wciąż rzeźbię.
Nigdy do końca nie wiem, dokąd zaprowadzi mnie kolejny kawałek drewna.

21/05/2026

Ta rzeźba całkowicie zmienia się w świetle słońca.

Im bardziej zbliżam kamerę,
tym więcej detali zaczyna się pojawiać —
przypalone faktury,
delikatne refleksy,
głębokie pęknięcia ukryte w orzechu.

Przez chwilę powierzchnia wydaje się niemal czarna.
Za moment światło znowu wydobywa ciepłe brązowe tony.

Lubię w niej to, że ciągle wygląda trochę inaczej.
Zmienia się wraz z kątem patrzenia,
ruchem światła
i atmosferą wokół niej.

„Trace of Fire”
Ręcznie rzeźbiona rzeźba z drewna orzecha.

19/05/2026

Dostałam dziś piękną opinię od klientki z Irlandii, do której trafiła moja rzeźba.
Takie wiadomości przypominają mi, dlaczego mimo wszystko dalej tworzę i pokazuję swoją pracę publicznie.

Ale równocześnie coraz częściej towarzyszy mi też inna refleksja.

Każda moja rzeźba powstaje tylko raz.
Nie robię kopii.
Nie pracuję z projektów, szablonów ani modeli przygotowanych pod seryjne odtwarzanie.
To są pojedyncze spotkania z konkretnym kawałkiem drewna, czasem, emocjami i moją własną wrażliwością.

Dlatego bardzo przykro jest obserwować sytuacje, w których ludzie związani ze sztuką i rzeźbą potrafią patrzeć na ogłoszenia jak to na zdjęciu, wyłącznie jako wzór do skopiowania pod własne cele zarobkowe.

Zawsze wydawało mi się, że istotą tworzenia jest szukanie własnego języka, własnych form i własnej wrażliwości — nawet jeśli ta droga jest trudniejsza i wymaga więcej czasu.

Za każdą z moich rzeźb stoją godziny pracy, pył, hałas, zmęczenie, skupienie i kawałek czyjegoś życia.
Czasami w internecie bardzo łatwo o tym zapomnieć.
Takie mamy czasy.

18/05/2026

Ta rzeźba nie zaczęła się od planu, lecz od kawałka drewna orzecha.

Podczas pracy stopniowo coraz bardziej otwierałam kształt —
pozwalając, by wewnątrz drewna pojawiało się więcej przestrzeni i ruchu.

W pewnym momencie ta forma przestała wydawać się ciężka.
Zaczęła reagować na światło.

Ta rzeźba znalazła już swój dom, ale uznałam, że warto do niej wrócić i pokazać ją również tutaj.

„Through the Light”
Ręcznie rzeźbiona rzeźba z drewna orzecha.

16/05/2026

„Sumi Fold” powstał trochę jako oddech pomiędzy większymi rzeźbami.

Chciałam stworzyć formę prostszą, spokojniejszą.
Taką, która nie dominuje przestrzeni, ale powoli staje się jej częścią.

Ten wazon wyrzeźbiłam ręcznie z litego orzecha włoskiego, a później opalałam ogniem i szczotkowałam, aby wydobyć głębię usłojenia i naturalną strukturę drewna.

Bardzo bliska jest mi estetyka wabi sabi —
naturalność, ślady procesu, powierzchnie, które nie są idealne, ale przez to wydają się bardziej prawdziwe.

Lubię proste formy.
Takie, które zostawiają miejsce dla światła i cienia.

07/05/2026

Inner Tension

Tam, gdzie spotykają się światło i cień, forma zaczyna mówić własnym językiem.

Ta rzeźba powstała z jednego kawałka drewna jabłoni.
Nie miałam gotowego planu ani szkiców — pracowałam intuicyjnie, reagując na materiał, jego układ i naturalny opór.

Zewnętrzne powierzchnie pozostawiłam spokojne i gładkie.
Wnętrze tworzyłam znacznie dłużej — ręcznie rzeźbiłam je warstwa po warstwie, później opalałam i wykańczałam, aby uzyskać głęboką teksturę i ciemniejszą powierzchnię.

Najbardziej lubię moment, kiedy światło wpada do środka formy, przesuwa się po strukturach drewna i zatrzymuje pomiędzy cieniem a światłem.

Wtedy rzeźba zaczyna współpracować z przestrzenią — ze ścianą, cieniem i naturalnym światłem zmieniającym się w ciągu dnia.

Nie chciałam stworzyć dekoracji.
Chciałam stworzyć obecność.

27/04/2026

To jest moment, kiedy wszystko staje się widoczne.

Jesion, który na początku wydawał się spokojny i jednolity,
z czasem odsłonił swoją wewnętrzną linię — ciemną, wyraźną, prowadzącą przez całą formę.

Pracowałam bez planu, krok po kroku, pozwalając drewnu pokazać, w którą stronę chce iść.
Każda warstwa wosku tylko pogłębiała to, co już w nim było.

To jest jego ostateczna powierzchnia.
I dokładnie taki miał być.

19/04/2026

15/04/2026

Z kawałka drewna powstaje forma — ale nie zawsze wiadomo jaka na początku.

Ta rzeźba powstała z litego orzecha włoskiego.
Bez projektu, bez szkicu — zaczynam od materiału i sprawdzam, w którą stronę chce mnie poprowadzić.

Na dole jeszcze trzyma napięcie.
Wyżej zaczyna się rozluźniać — jakby chciała się unieść, ale jeszcze nie do końca.

To jest moment, który lubię najbardziej —
kiedy forma zaczyna iść w stronę, której się nie spodziewałam,
ale czuję, że to jest dobra droga.

Każda strona wygląda inaczej, bo wszystko zależy od światła i kąta patrzenia.

A Ty co widzisz w tym kształcie?

12/04/2026

Zaczynam od kierunku słojów i napięć w drewnie.

To one prowadzą formę.

Pracuję etapami, reagując na opór materiału.

Zagłębienia budują światło i głębię — nie są przypadkowe.

Wosk nie zmienia koloru, tylko wydobywa naturalny rysunek drewna.

Dopiero na końcu forma staje się czytelna.