11/02/2026
📌Այնթապի արհեստները
🧶Մանուսայագործություն` գունավոր կտավների արտադրություն
Մանուսայագործությունը 19-րդ դարի առաջին կեսից արդեն իսկ Այնթապի ամենամեծ տարածում ունեցող արհեստն էր: Այն Այնթապ է մուտք գործել, թերևս Արաբկիրի կողմերից:
1850-ական թթ. սկսած ավելի բարձրորակ սպիտակ ու գունավոր թելթերի ներկրմամբ տեղական արտադրությունը ենթակվում է որոշակի փոփոխությունների: Այս բարակ և նուրբ թելերի գործածության համար ստեղծվում են ավելի թեթև ու կարտարելոգործված դազգահներ (հաստոց), որոնք դառնում են մանուսայագործության՝ գունավոր կատավների արտադրության հիմքը:
1900 թ., Այնթապում այս գործով զբաղվող հայ վարպետների թիվը հասնում էր 300-ի, իսկ դազգահների համագումարը՝ 3.000-ից 4.000-ի: XX դարի սկզբին մանուսայի արտադրությամբ, վաճռականությամբ, ներկարարությամբ, դազգահի շինությամբ և մանուսայագործության հետ կապված այլ արհեստներով զբաղվող 21.000 մարդ կար Այնթապում, որից 14.000 հայ էր: Մանուսա վաճառող և արտահանող հայ վարպետ առևտրականները 50-ից ավելի էին:
Օսմանյան կայսրության տարբեր քաղաքներում (Այնթապ, Բուրսա, Սեբաստիա, Մարզվան և այլն) արտադրված տեղական կտավները իրենց նրբությամբ մշտապես կարողացել են մրցել եվրոպական արտադրանքի հետ, իսկ ամրությամբ ու տոկոնությամբ մշտապես գերազանցել են: Արտադրվում էր մոտավորապես 50 տարբեր անուններով մանուսա: Խոշոր արտադրողներից շատերը տարբեր քաղաքներում սպառման մասնաճյուղեր էին հաստատել: Անյթապի «Խաներում» տարբեր նահանգների բազմաթիվ քաղաքներից կային 40 հանձնակատարներ, որոնք գնում էին տեղական արտադրանքը և ուղարկում իրենց հաճախորդներին: Արտահանման հիմնական ուղղություններն էին Վանը, Մուշը, Բաղեշը, Կարինը, Սեբաստիան, Մալաթիան, Եոզղատը, Կյուրինը, Խարբերդը, Տիգրանակերտը, Քիլիսը, Անտիոքը, Ադանան, Մերսինը, Կոնիան, Կեսրաիան, Կ. Պոլիսը և այլն: Առավել քիչ չափով արտահանվում էր Հալեպ և արաբական տարբեր շրջաններ:
📸 Այնթապի մանուսայագործների համքարության հանձնաժողովը, Այնթապ, 1898 թ.
Նստած՝ ձախից աջ՝ Սարգիս Նազարեան, Գրիգոր Մանուշակեան, Գէորգ Տէմիրճեան, Կարապետ Եաղսըզեան, Ներսէս Տէյիրմէնճեան, Եղիա Լեւոնեան, Կարապետ Թահթաճեան:
Կանգնած՝ ձախից աջ՝ Փոսթալճեան, Գանտէհէրճեան
#ԱյնթապիԱրհեստները
#ՀայկականԳորգիԱզգայինԿենտրոն