05/10/2026
Frustratie alom!
Het begon allemaal met een prijsaanvraag voor het herstofferen van enkele stoelen. “Voor die prijs heb ik nieuwe”, we horen het wel vaker en toch is het elke keer weer met een pijnlijk gevoel van binnen. Snapt u dan niet dat ik die zélf stoffeer, geen machine?
Er wordt vandaag in een zodanig tempo geproduceerd omdat we in een nog sneller tempo consumeren en… weggooien. Het is dan kopen om te kopen, zonder nadenken, zonder genot. Zoals de nectarine die in puntje zomer gewoon naar water smaakt.
En dat is niet anders met de meubelen die vandaag onze markt worden uit gespuugd. Zelf noemen we het wegwerpmeubilair omdat het nooit werd gemaakt om lang mee te gaan. Nu al kapot, nochtans recent gefabriceerd in een land hier ver vandaan, aan een loon waar we zelf niet willen voor werken. Een massaproductie, kwaliteit is niet belangrijk, het is immers de prijs die primeert. Slecht binnenwerk, kunstleder dat begint af te pellen of een stof die heel gemakkelijk scheurt, samengeperste lederrestjes die doorgaan voor “echt” leder omdat de EU de term “leder” niet beschermt. Mousse die na een paar keer zitten gewoon geen comfort meer biedt… en als de kleine eens durft te springen in de zetel dan gaat er iets stuk vanbinnen dat niet meer te herstellen is… U moeten we niks verwijten, u weet het immers niet! U koop tuinmeubilair in de doe-het-zelf of een andere meubelketen en als wij de mousse of hoezen hiervan moeten vervangen dan geven we een prijs die de totaalkost van het set een paar keer overschrijdt.
Misschien is er iets mis met onze manier van leven?
Zijn we nu echt met zoveel méér? Of waren we vroeger gewoon tevreden met zoveel minder? Ons oma kocht haar meubelen één keer. Dat was doorgaans een hele hap uit het budget, er werd nog voor gespaard… maar die eetplaats kocht ze voor het leven, of zelfs langer want de stoelen gingen gewoon door op de volgende generatie.
Ik had onlangs een stoel in het atelier, die was zestig jaar oud, het had een prachtige geborduurde bekleding en was verder nog in perfecte staat, enkel de zitting was doorgezeten. Op zich geen probleem want dat konden we gewoon herstellen! En nog niet zo lang terug vulden we kussens van een zetel waar 6 kinderen, 12 kleinkinderen en meer dan 10 achterkleinkinderen in zijn groot gebracht… enkel de mousse had het begeven…
Dan is de vraag niet waarom stofferen duur is maar waarom meubelen vandaag zo goedkoop zijn?
Zo hebben we een paar jaar geleden een stoel ontmanteld waar een dun laagje isomo (!) dienst deed als vulling, hoe kan de bedenker van dit meubel eer hebben van zijn werk? Bij een andere fauteuil deed het houten geraamte binnenin me denken aan het hout van de kistjes waar mandarijntjes in worden bewaard.
Wie gaat ons wakker schudden? Wanneer beseffen we zélf dat het genoeg is geweest? Of moeten we wachten tot een hogere instantie ingrijpt, zoals je nu voor elk item op Temu of Aliexpress een dumpingtax betaald van 3EUR. Mooie zet vonden we dat, we wachten zelf vol ongeduld tot ze het rommelmeubilair bestraffen dat onze markt overspoelt. België kende in het eerste kwartaal van dit jaar de grootste stijging in de invoer van houten meubels uit China, dit in vergelijking met onze buurlanden. Kloppen we onszelf hiervoor op de borst? De 1ste plaats, ’t is vast iets om fier op te zijn? Er is een tijd geweest dat we méér waren dan een bot asperges en een reepje chocolade, ooit hadden we een internationale reputatie in het maken van meubels. We stonden gekend voor ons design, kwaliteit in de afwerking. Die makers zijn vandaag bijna allemaal verdwenen, hun ontwerpen met zoveel liefde bedacht, gewoon vervangen door een kant-en-klaar product.
Meubelen zijn verbruiksgoederen geworden die dan na een paar jaar zitten het containerpark worden op gegooid… Die zijn wel van een ander kaliber dan een pet-fles die gemakkelijk plat wordt gedrukt. Ik zag zelf hoe een salon op het containerpark de pers werd in gedumpt. Pijnlijk… Aan de andere kan van de wereld gaat de productie gewoon verder en worden zetels vacuüm gezogen en met duizend en één een container in gestampt.
Waarom schrijven we dit neer? We willen een verschil maken, en dat elke dag. Door zelf meubels te herstofferen, te herstellen omdat het kán,… En af en toe eens neer te schrijven waarom dit allemaal zo belangrijk is. U beseft het niet maar wij zien het élke dag. Waarom ook telkens nieuw kopen als er al zoveel moois bestaat? Zelf noemen we het “koesteren in plaats van consumeren”. Zoals Kringwinkel Stroom het zelf zo mooi verwoordde, “onze wereld vraagt aan ander soort “nieuw”… OP- nieuw! En dus vooraleer u zelf weer overgaat tot kopen misschien toch even afvragen of die aankoop echt wel nodig is?
