14/08/2026
წაიკითხეთ აღწერა გაცნობიერებაზე …. ⬇️
ზოგჯერ პასუხი კითხვაზე, თუ რატომ ვერ ვიღებთ სითბოს, იმ ავტომატურ, წამიერ ნაბიჯშია, რომელსაც სითბოს გამოჩენისას უკან ვდგამთ.
დღეს სრულიად შემთხვევით ჩემივე ფსიქოლოგიურ მექანიზმს წავაწყდი. გეშტალტის ენაზე რომ ვთქვათ, ეს იყო მომენტი, სადაც მკაფიოდ დავინახე, როგორ ვწყვეტ კონტაქტს რეალობასთან. რეალურად ჩემს კითხვაშივე იჯდა ძველი ინტროექტი — რწმენა იმისა, რომ სიყვარული აუცილებლად „უნდა დაიმსახურო“. ხოლო როცა სითბო მოვიდა სრულიად უპირობოდ ( ძაღლისგან), ჩემმა ნერვულმა სისტემამ ის ვერ დაიტია და ავტომატურად ჩართო თავდაცვა: სხეულებრივი დისტანცირება, უარყოფა, ხელის გაქნევა და იზოლაცია.
ეს რეაქცია ძალიან ჰგავს ერთ-ერთ მიჯაჭვულობის ტიპსაც — როცა არიდებადი მექანიზმი სიახლოვესა და უპირობო სითბოს ქვეცნობიერად აღიქვამს როგორც უცხო, არასაკმარისად უსაფრთხო ზონას და გიბიძგებს, უსაფრთხოების სანაცვლოდ ისევ „სახლში შეხვიდე“ (საკუთარ ნაჭუჭში ჩაიკეტო).
თუმცა, მთავარი ცვლილება სწორედ გაცნობიერებით იწყება. როცა ამ ავტომატურ ნაბიჯს აღარ ტოვებ ჩრდილში და იჭერ „აქ და ამჟამად“ დროში, იწყება ახალი ეტაპი: სწავლობ, არ გაიქცე, დარჩე კონტაქტში და მისცე თავს უფლება, უბრალოდ მიიღო სითბო — ყოველგვარი დამსახურების გარეშე.
დღეს ამ პოსტს ვწერ, როგორც პატარა ექსპერიმენტს: ვსწავლობ დარჩენას და თუკი შემთხვევით ვინმე პოსტს გამოეხმაურა მინდა დავაკვირდე როგორ მივიღებ ამ სითბოს თუ ყურადღებას.
თქვენ თუ ცნობთ საკუთარ თავში ამ ამრიდებლურ მექანიზმს? ან თუ არა როგორ რეაგირებთ, როცა სითბოს უპირობოდ გვთავაზობენ?
