19/10/2026
ৰ্গাপূজাৰ অষ্টমী। মিতালীৰ ঘৰত নতুন কাপোৰ, সুন্দৰকৈ সজোৱা কোঠা আৰু জুতি লগা ব্যঞ্জনৰ আয়োজন। তেওঁৰ স্বামী আৰু ল’ৰাটোৱে বজাৰৰ পৰা মিঠাইও আনিলে।
কিন্তু আহাৰৰ মেজখনত এখন চকী খালী হৈ আছিল। সেই চকীখন আছিল মিতালীৰ ককায়েকৰ।
দুয়োৰে মাজত এবছৰ ধৰি কথা-বতৰা বন্ধ। এটা সৰু কথাক লৈ আৰম্ভ হোৱা অভিমান লাহে লাহে ডাঙৰ হৈ পৰিছিল। দুয়োজনে মনে মনে আনজনৰ ফোনলৈ অপেক্ষা কৰিছিল, কিন্তু কোনেও আগবাঢ়ি অহা নাছিল।
সন্ধিয়া ল’ৰাটোৱে মাকক সুধিলে, “মা, মামা আজি নাহে নেকি? তুমি কোৱা নহয়, পূজাত সকলোৱে একেলগে থাকিলে ভাল লাগে।”
মিতালীয়ে হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু চকু দুটা সেমেকি উঠিল। অলপ সময় মনে মনে থাকি তাই ফোনটো হাতত ল’লে।
সিফালৰ পৰা ককায়েকে ফোন ধৰোঁতেই তাই ক’লে, “দাদা, আজি পূজা। আহিবি নেকি? তোৰ বাবে পায়স বনাইছোঁ।”
কিছু সময় নীৰৱতা। তাৰ পিছত ককায়েকৰ মাত শুনা গ’ল, “আহিম ভনী। তই ফোন কৰিবি বুলি ভাবিয়েই আছিলোঁ।”
দুঘণ্টাৰ পিছত ককায়েক দুৱাৰমুখত থিয় হ’ল। মিতালীয়ে একো নকৈ ককায়েকক সাৱটি ধৰিলে। খালী চকীখনত তেওঁ বহাৰ লগে লগে ঘৰখনৰ আনন্দও যেন পূৰ্ণ হৈ উঠিল।
সেইদিনা মিতালীয়ে বুজিলে—উৎসৱৰ পোহৰ কেৱল চাকি আৰু বিজুলীবাতিৰে নাহে। কেতিয়াবা এটা ফোন, এটা ক্ষমা অথবা এটা আন্তৰিক আমন্ত্ৰণেও বহুদিনৰ আন্ধাৰ আঁতৰাই দিব পাৰে।
উৎসৱ মানে কেৱল নতুন কাপোৰ পিন্ধা বা ভাল আহাৰ খোৱা নহয়। উৎসৱ মানে অভিমানৰ মাজতো আপোন মানুহখিনিৰ ওচৰলৈ উভতি অহাৰ এটা সুযোগ।
