10/04/2026
❤️"රළු දෑතකට පෙම් බැඳි කුමරිය"❤️
"මගේ අතේ ග්රීස් ගෑවිලා ඇති, මම දුප්පත් ඇති... හැබැයි මගේ පණ තියෙනකම් ඔයාට අඬන්න දෙන්නේ නෑ!"
දවල් තද අව්ව ගරාජයේ තහඩු වහලයට රත් වෙලා මුළු පරිරිසරයම ගිනියම් වෙලයි තිබුණේ.
සිනෙත් හිටියේ පරණ ජීප් එකක එන්ජිමකුත් එක්ක මාර යුද්ධයක.
අත් දෙක විතරක් නෙවෙයි, මූණේ පැත්තකත් කළු පාට ග්රීස් ගෑවිලා. ඊටත් වඩා ඔහුගේ මූණේ තිබුණේ පුදුම කේන්තියක්.
ඔය අස්සේ තමයි දිලිසෙන සුදු පාට අලුත්ම වර්ගයේ කාර් එකක් ගරාජය ඉස්සරහම නතර වුණේ. සිනෙත් අතේ තිබුණු ස්පැනර් එක බිම දාලා කෙළින් වුණා.
"මෙතනම ගෙනත් ඔබනවා මේ මගුල්... පේන්නේ නැද්ද වාහන පිරිලා කියලා." ඔහු තනියම මුමුණගත්තා.
කාර් එකෙන් බැස්සේ මයුමි. ඇය ඇඳලා හිටපු ලා නිල් පාට ගවුම ඒ දූවිලි පිරුණු පරිසරයට කොහොමටවත් ගැලපුණේ නැහැ. ඇය හිටියේ කලබල වෙලා, වටපිට බලමින්.
"එක්ස්කියුස් මී... අයියේ පොඩ්ඩක්..." මයුමි කතා කළේ බයෙන් වගේ.
සිනෙත් ඇය දෙස බැලුවේ නුරුස්නා බැල්මකින්.
"මෙතන අයියලා නෑ. මම මෙතන බාස්. පේනවනේ වැඩ කරනවා කියලා? මොකක්ද වෙන්න ඕනේ?"
මයුමි ටිකක් ගැස්සුණා.
"අනේ කෑගහන්න එපා. කාර් එක එකපාරටම හිර වුණා. ස්ටාට් වෙන්නේ නෑ. මම දැක්කා මෙතන ගරාජ් එකක් තියෙනවා, ඒකයි මෙතනටම දැම්මේ. පොඩ්ඩක් බලලා දෙන්න පුළුවන්ද?"
"බලන්න නම් පුළුවන්. හැබැයි දැන්ම බෑ. මට මේක ඉවර කරන්න තව පැය දෙකක්වත් යනවා. ඔයාලගේ ඔය හයිබ්රිඩ් සෙල්ලම් බඩු කෑලි ගලවන්න මට දැන් වෙලාවක් නෑ."
"අනේ ප්ලීස්... මට මේ වෙලාවේ වෙන යන්න තැනකුත් නෑ. අඩු ගානේ මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ කියලවත් බලන්න බැරිද?" මයුමි ඇහුවේ අසරණ විදිහට.
"පුළුවන් නම් ඔය පැත්තකින් වාඩි වෙලා ඉන්නවා. නැත්නම් වෙන තැනක් බලාගන්නවා."
සිනෙත් කිසිම ගාණක් නැතුව ආයෙත් ජීප් එකේ බොනට් එක අස්සට ඔළුව දාගත්තා.
මයුමිට තරහක් ආවත් ඇයට වෙන විකල්පයක් තිබුණේ නැහැ.
ඇය අසල තිබුණු පරණ, තෙල් වැකුණු ලී බංකුව දිහා බලලා කල්පනා කළා.
ඒත් එක්කම වගේ ගරාජයට දුවගෙන ආවේ පාසල් ඇඳුමින් හිටපු අවුරුදු දාහතරක විතර ගැහැණු ළමයෙක්. ඒ සිනෙත්ගේ නංගි, නෙත්මි.
"ලොකු අයියේ!"
සිනෙත් ඔළුව එළියට ගත්තා.
ඔහුගේ රළු මූණ ටිකක් වෙනස් වුණේ නංගිව දැක්කම විතරයි.
"මොකද චූටි මේ අව්වේ? ඉස්කෝලේ ඇරිලා කෙළින්ම ගෙදර යන්නේ නැතුව?"
"අයියේ, හෙට අර ප්රොජෙක්ට් එකට සල්ලි ගේන්න කිව්වා. අම්මා කිව්වා ඔයාගෙන් ඉල්ලගන්න කියලා. අම්මට අද උදේ ඉඳන් ආයෙත් පපුවේ අමාරුව."
සිනෙත්ගේ මූණ අඳුරු වුණා.
"අම්මට උදේ බෙහෙත් ගත්තද?"
"නෑ අයියේ... සල්ලි මදි වුණා අර බිල ගෙවන්න ගියපු නිසා."
සිනෙත් හුස්මක් පහත දාලා සාක්කුවට අත දාලා ග්රීස් ගෑවුණු රුපියල් දාහේ කොළ දෙකක් අරන් නංගිගේ අතට දුන්නා.
"මේක තියාගන්නවා. ගෙදර ගිහින් අම්මට කියනවා මම හවස එනකොට ෆාමසියෙන් බෙහෙත් අරන් එන්නම් කියලා. දැන් යන්න."
නෙත්මි යන්න හැරුණත් මයුමි දිහා එක පාරක් බැලුවා.
සිනෙත් දැක්කා මයුමි මේ ඔක්කොම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා කියලා.
"මොකද ඔරවගෙන බලන් ඉන්නේ? සල්ලි නැති මිනිස්සු දැකලා නැද්ද?" සිනෙත් එකපාරටම මයුමිට සැර කළා.
මයුමිගේ ඇස් ලොකු වුණා.
"මම මුකුත් කිව්වේ නෑනේ! මම නිකන් බලාගෙන හිටියේ."
"නිකන් බලන්න මේක සත්තු වත්තක් නෙවෙයි. ඔයාලට ඉතින් අපි දිහා බලලා අනුකම්පා කරලා හිත හදාගන්න එකනේ පුරුද්ද."
සිනෙත් ස්පැනර් එකකින් යකඩ කෑල්ලකට හයියෙන් තට්ටුවක් දැම්මා.
මයුමිට කතා කරන්න ලැබුණේ නැහැ, ඇගේ ෆෝන් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තා.
ෆෝන් එකේ ස්ක්රීන් එක දැක්කම ඇගේ මූණේ තිබුණු ලේ ටික හිඳිලා ගියා වගේ වුණා. ඇය ටිකක් ඈතට ගිහින් ආන්සර් කළා.
"හෙලෝ... තාත්තේ..."
"උඹ කොහෙද ඉන්නේ මයුමි? අද හවස ජයරත්න අංකල්ලා එනවා කිව්වා නේද? පිස්සු නටන්නේ නැතුව ගෙදර වරෙන්!"
ෆෝන් එකෙන් ඇහුණු ගොරෝසු සද්දේ සිනෙත්ටත් ලාවට ඇහුණා.
"මට එන්න බෑ තාත්තේ. මම වඳින්නම්, මට ඒ මනුස්සයාව බඳින්න බෑ කියලා මම කිව්වා! එයා මට වඩා අවුරුදු පහළොවක් වැඩිමල්! අනික එයාට ඕනේ අපේ කම්පැනි එකේ ෂෙයාර්ස් විතරයි!"
"කටවහපන් මයුමි! උඹ දන්නවද අපේ බිස්නස් තියෙන තත්ත්වේ? ජයරත්න උදව් කළේ නැත්නම් අපි ලබන මාසේ වෙද්දි පාරට වැටෙනවා. උඹට තියෙන්නේ ගිහින් අත්සන් කරන එක විතරයි!"
"මම ඔයාගේ බිස්නස් ගොඩදාන්න විකුණන්න තියලා තියෙන බඩුවක් නෙවෙයි තාත්තේ! මට එන්න බෑ, මගේ කාර් එක කැඩිලා මම පාරක ඉන්නේ..."
"බොරු කියන්න එපා මයුමි! උඹට ඕනේ ලැජ්ජා නැතුව කොහේ හරි රස්තියාදු ගහන්න. මම ඩ්රයිවර්ව එවන්නම් ලොකේෂන් එක දාපන්. අර වාහනේ කොහේ හරි අතෑරලා වරෙන්!"
"එපා! මම එන්නේ නෑ!" මයුමි කෝල් එක කට් කරලා ෆෝන් එක බෑග් එකට දාගත්තේ කඳුළු පිරුණු ඇස් වලින්.
ඇය හැරෙනකොටම දැක්කේ සිනෙත් අත් දෙකත් බැඳගෙන ඇය දිහා බලන් ඉන්නවා.
"බඳින්න බැරි නම් ගෙදරින් පැනලා යන්නද ලෑස්තිය? ෂෝක් සල්ලිකාරයෝ. ඔක්කොම සැප තියෙද්දිත් මොකක් හරි විකාරයක් කරගෙන පාරට වැටෙනවා."
සිනෙත් කිව්වේ හරිම සරදම් හඬකින්.
මයුමිට යකා නැග්ගා.
"ඔයා මාව දන්නවද මට කතා හදන්න? මම ගෙදරින් පැන්නේ නෑ, මට ටිකක් නිදහසේ ඉන්න ඕන වුණා විතරයි. ඔයාගේ ඔය මහ ලොකු ඔලුවෙන් හිතන් ඉන්නේ ඔයා විතරයි ලෝකේ දුක් විඳින්නේ කියලා නේද? වාහනේ හදන්න බැරිනම් බෑ කියන්න. මම වෙන කෙනෙක් ගෙන්න ගන්නම්."
සිනෙත් හිනා වුණා.
හැබැයි ඒ හිනාවේ කිසිම යාළුකමක් තිබුණේ නෑ.
"ගෙන්න ගන්නවා එහෙනම්. හැබැයි මේක මගේ ගරාජ් එක. මගේ ඉඩමේ මේක තියන්න බෑ. තල්ලු කරගෙන පාරට දාගන්නවා."
මයුමි වටපිට බැලුවා. කාන්තාරයක් වගේ අව්ව. උදව්වට කවුරුත් නැහැ. ඇය අසරණකම හංගගෙන ආයෙත් අර දූවිලි පිරුණු බංකුවෙන් වාඩි වුණා.
"මට යන්න තැනක් නෑ. ඔයා ඕක හදනකන් මම මෙතන ඉන්නවා."
පැයක් ගෙවුණා.
දෙන්නා අතර කිසිම කතාවක් නෑ. මයුමිට හොඳටම තිබහයි. ඇය බෑග් එකේ වතුර බෝතලයක් හෙව්වත් ඒක තිබුණේ නෑ.
"අයියේ... බොන්න වතුර ටිකක්..."
සිනෙත් හැරිලාවත් බැලුවේ නෑ.
"අර අතන ටැප් එකක් තියෙනවා. ඕන නම් ගිහින් බීගන්නවා. අපේ ගෙවල් වල ෆිල්ටර් කරපු වතුර නෑ."
"ඔයාට කොහොම කතා කරන්න ඕනෙද කියලවත් තේරෙන්නේ නැද්ද? මම අමාරුවක වැටිලා ඉන්නේ."
"ඔව් ඔව්, ලොකු අමාරුවක්. සල්ලි ගොඩක ඉපදිලා, ඒ සල්ලි වලින්ම හිරවෙලා පාරට බැස්සම ඔහොම තමයි. ඔයාලට ජීවිතේ කියන්නේ සෙල්ලමක්නේ. ගිහින් බීගන්නවා ටැප් එකෙන්."
මයුමි කඳුළු හංගගෙන නැගිටලා ගිහින් ඒ මලකඩ කාපු ටැප් එකෙන් වතුර ටිකක් දෝතට අරන් බිව්වා.
සිනෙත් හොරෙන් වගේ ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා. 'සල්ලිකාර මනමාලියක්' ටැප් එකකින් වතුර බොනවා දැක්කම ඔහුගේ හිතේ පොඩි පුදුමයක් ඇති වුණත් ඔහු ඒක පෙන්නුවේ නෑ.
තව පැය භාගයකට පස්සේ සිනෙත් මයුමිගේ කාර් එක ළඟට ආවා. බොනට් එක ඇරලා ටික වෙලාවක් බැලුවා.
"මේකේ වයර් ෂෝට් එකක් ගිහින් තියෙන්නේ. බැටරියත් බස්සගෙනනේ මේක ඩ්රයිව් කරලා තියෙන්නේ. මොකක් හරි කල්පනාවක ඉඳන්ද ඩ්රයිව් කළේ?"
සිනෙත් ඇහුවේ රළු බව ටිකක් අඩුවෙන්, හැබැයි තාමත් සැරට.
"ඔව්." මයුමි කෙටියෙන් උත්තර දුන්නා.
"සල්ලි දීලා මිනිස්සු ගන්න බැරි වුණාම ඔයාලට ඔහොම වෙනවා."
සිනෙත් වයර් එකක් අදින ගමන් කිව්වා.
මයුමි නැගිටලා සිනෙත් ළඟටම ආවා.
"සල්ලි දීලා ගන්න බැරි දේවල් තියෙනවා කියලා මම දන්න නිසා තමයි අද මම මෙතන ඉන්නේ. ඔයා හිතන්නේ සල්ලි නැති වුණාම ලෝකේ ඉන්න සාධාරණම, අවංකම මිනිස්සු ඔයාලා කියලද? ඔයාට අර නංගි වෙනුවෙන්, අම්මා වෙනුවෙන් වගකීමක් තියෙනවා. ඒක යුතුකමක්. හැබැයි මගේ තාත්තා මාව විකුණන්න හදන්නේ එයාගේ බිස්නස් ගොඩදාගන්න. ඒක සල්ලි වලට කරන ගනුදෙනුවක්. ඒක ඔයාට තේරෙන්නේ නෑ."
සිනෙත්ගේ අත මොහොතකට නතර වුණා. ඔහු පළමු වතාවට මයුමිගේ ඇස් දිහා කෙළින් බැලුවා.
ඒ ඇස් වල තිබුණේ බොරුවක් නෙවෙයි, මහා ලොකු තනිකමක්. ඒත් සිනෙත් තමන්ගේ පෞරුෂය පාවා දෙන්න ලෑස්ති වුණේ නෑ.
"මට ඔය සුරංගනා කතා තේරුම් ගන්න ඕනෙත් නෑ. මට මගේ ප්රශ්න හොඳටම ඇති." ඔහු ඉක්මනින් වාහනේ වැඩේ ඉවර කළා. "
"හරි. ස්ටාට් කරනවා."
මයුමි ගිහින් ස්ටාට් කළා. වාහනේ පණ ගැන්වුණා. ඇය බැහැලා ඇවිත් සල්ලි පර්ස් එක අතට ගත්තා.
"කීයද අයියේ?"
සිනෙත් ඇය දිහා බලාගෙන හිටියේ අමුතුම බැල්මකින්.
"රුපියල් පන්දාහයි." ඔහු කිව්වේ ගාණ වැඩිකරලා, ඇයව තවත් තරහ ගස්සන්න හිතාගෙන.
"පන්දාහක්? වයර් එකක් ඇද්දටද පන්දාහක් ගන්නේ?"
"ඔව්. මේ ගරාජ් එකේ ගණන් තීරණය කරන්නේ මම. පුළුවන් නම් ගෙවලා යනවා. නැත්නම් කාර් එක මෙතන තියලා පයින් යනවා."
මයුමි කිසිම කතාවක් නැතුව පන්දාහේ කොළයක් දික් කළා. සිනෙත් ඒක අරගෙන සාක්කුවට දාගත්තා.
"ගෙදර යනවද, නැත්නම් කොහේ හරි හැප්පිලා මැරෙන්න යනවද දන්නේ නෑ. කොහේ ගියත් කමක් නෑ පාර බලන් පදවනවා. අනුන්ගේ ජීවිතත් අනතුරේ දාන්නේ නැතුව."
සිනෙත් අන්තිම මොහොතෙත් කිව්වේ නපුරු කතාවක්.
මයුමි කාර් එකේ දොර අරින්න ගිහින් ආයෙත් හැරුණා.
"ඔයා ගොඩක් දේවල් දරාගෙන ඉන්න මනුස්සයෙක් අයියේ. ඒත් ඔයා ඒ දරාගැනීම පාවිච්චි කරන්නේ අනිත් මිනිස්සුන්ට රිද්දන්න."
ඇය එහෙම කියලා කාර් එකට නගින්න හදද්දී සිනෙත් එකපාරටම කතා කළා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්නවා..."
මයුමි පුදුම වෙලා හැරිලා බැලුවා. "ඇයි?"
"තමුසේ ඔය යන විදිහට කොහේ හරි හැප්පිලා අමාරුවේ වැටුණොත්, පොලිසියෙන් ඇවිත් මගෙන් ඇහුවොත් අන්තිමට වාහනේ හැදුවේ කාගෙද කියලා, මම මොකක්ද කියන නම? කටපාඩම් කරගන්න අහනවා නෙවෙයි."
සිනෙත් කිව්වේ අහක බලාගෙන, අතේ තිබුණු ග්රීස් රෙදි කෑල්ලෙන් ආයෙත් අත් පිහදාන ගමන්.
ඒ නපුරු කතාව අස්සෙත් තිබුණු අමුතු සැලකිල්ල දැකලා මයුමිට හීන් හිනාවක් ගියා.
"මයුමි... ."
ඇය තත්පරයක් ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. "ඔයාගේ නම මොකක්ද?"
"සිනෙත්. සිනෙත් බාස් කිව්වම මේ පළාතම දන්නවා. මගේ නම බෝඩ් ගහලා නැති වුණාට වැඩක් කළොත් ආයේ සුපිරියටම තමයි."
ඔහු කිව්වේ සුපුරුදු ආඩම්බරෙන්.
"හරි සිනෙත් අයියේ. මම පරිස්සමින් යන්නම්. කවදාහරි දවසක ඔයාට තේරෙයි, ඔයා තරම්ම දේවල් දරාගෙන හිනාවෙලා ඉන්න මිනිස්සුත් මේ ලෝකේ ඉන්නවා කියලා."
මයුමි එහෙම කියලා කාර් එකට නැගලා දොර වහගත්තා.
සුදු පාට කාර් එක දූවිලි අවුස්සමින් ඈතට යද්දී සිනෙත් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.
ඇය ගියේ ගෙදරටද, නැත්නම් වෙන කොහේ හරිද කියලා ඔහු දැනගෙන හිටියේ නැහැ.
සාක්කුවේ තිබුණු පන්දාහේ කොළය ඔහුට දැනුණේ යකඩ ගුලියක් වගේ බරට. කවදාවත් නැතුව තමන්ගේ රළුකම ගැන ඔහුටම පොඩි පසුතැවිල්ලක් එක්ක, ආයෙත් ඒ සුදු කාර් එක මේ පාරේ එයිද කියන අමුතුම කුතුහලයක් සිනෙත්ගේ හිත යට ඉතුරු වෙලා තිබුණා.
ඊට සතියකට පස්සේ...
සිනෙත් පුරුදු විදිහටම ගරාජයේ වැඩක කරන ගමන් හිටියේ.
හදිසියේම ගරාජය ඉස්සරහා නතර වුණේ ත්රීවීලර් එකක්.
ඒකෙන් බැස්සේ මයුමි.
හැබැයි එදා වගේ ලස්සන, මිල අධික ගවුමක් නෙවෙයි ඇය ඇඳලා හිටියේ. බොහොම චාම් ඔෆිස් ඇඳුමක්. ඇගේ අතේ බෑග් එකකුත් තිබුණා.
සිනෙත් අතේ තිබුණු රෙදි කෑල්ලෙන් අත් දෙක පිහදාන ගමන් ඇය දිහා බැලුවේ පුදුමයෙන්.
"මොකද... කාර් එක ආයෙත් කැඩිලද? මේ පාර ත්රීවීල් එකෙන් ඒක තල්ලු කරගෙන එන්න බැරි වුණාද?"
සිනෙත් සුපුරුදු රළු හඬින් ඇහුවත්, ඒකෙ එදා තිබුණු තරහව තිබුණේ නෑ.
මයුමි හිනා වුණා.
"කාර් එක මගේ ළඟ නෑ සිනෙත් අයියේ. මම ඒක ගෙදරට යැව්වා. මම දැන් ඉන්නේ බෝඩිමක."
සිනෙත්ගේ ඇස් ලොකු වුණා.
"බෝඩිමක? ඇයි ඔය මහා ලොකු තාත්තා ගෙදරින් එළවගත්තද?"
"නෑ. මමම ආවා. මට රස්සාවක් හම්බුණා. ගාමන්ට් ෆැක්ටරි එකක ක්ලාක් කෙනෙක් විදිහට."
"හිනාස්සන්න එපා හලෝ. ඔය සිනිඳු අත් වලින් ෆැක්ටරි වල වැඩ කරන්න පුළුවන්ද? සල්ලිකාරයෝ බෝඩිම් වල ඉඳන් බස් වල යන්න ගියාම සතියෙන් අඬාගෙන ගෙදර දුවනවා. ඇයි මේ නැති ප්රශ්න දාගන්නේ?"
"මම දුවන්නේ නෑ අයියේ. මට මාව විකුණන්න හදන තාත්තා කෙනෙක්ගේ සල්ලි වලින් පෝසත් වෙනවට වඩා, මගේ මහන්සියෙන් ජීවත් වෙන එක නිදහසක්. මම මේ... ආවේ මේක දෙන්න." මයුමි අතේ තිබුණු බෑග් එක සිනෙත්ට දික් කළා.
"මොකක්ද මේ?"
"අර එදා අයියා මගෙන් ගත්තේ පන්දාහයිනේ. ඒකෙන් හාරදාහක්ම මට ඉතුරු දෙන්න ඕනේ කියලා මම දන්නවා. ඒ සල්ලි වලින් මම නංගිට පොත් වගයකුයි, අම්මට පලතුරු ටිකකුයි ගෙනාවා. ඔයා අරන් දුන්නා කියලා දෙන්න."
සිනෙත්ට වචන පිටවුණේ නැහැ. තමන්ගේ රළුකමට මේ කෙල්ල මේ විදිහට උත්තර දෙයි කියලා ඔහු හීනෙකින්වත් හිතුවේ නැහැ.
"මට අනුකම්පාව ඕනේ නෑ..."
සිනෙත් බිම බලාගෙන මුමුණද්දී මයුමි එකපාරටම කතා කළා.
"මේක අනුකම්පාවක් නෙවෙයි සිනෙත් අයියේ. මම දැක්කා ඔයා ඔයාගේ පවුලට කොච්චර ආදරේද කියලා. මට ඕන වුණේ ඒකට පොඩි උදව්වක් කරන්න විතරයි. මම යන්නම්. පරක්කු වෙනවා."
ඇය හැරී යන්න හදද්දී සිනෙත් කතා කළා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්නවා මයුමි... බෝඩිම කොහෙද? මහ පාරේ රස්තියාදු වෙන්න එපා. මම ගිහින් දාන්නම්. බයික් එකක් තියෙනවා අවුලක් නැත්නම්."
එදා ඉඳන් සිනෙත් සහ මයුමි අතර අමුතුම බැඳීමක් ඇති වුණා.
හැමදාම හවසට සිනෙත් මයුමිව බෝඩිමට ඇරලුවා.
සිනෙත්ගේ අම්මා, මයුමිට තමන්ගේම දුවෙක්ට වගේ ආදරය කළා. නෙත්මිටත් මයුමි අක්කා නැතුවම බැරි වුණා.
සිනෙත්ගේ රළුකම මයුමිගේ ආදරේ ඉස්සරහා දියවෙලා ගියේ කාටත් නොදැනීමයි.
මාස තුනකට පසු...
ගරාජයට එකවරම කඩාපාත් වුණේ කළු පාට බෙන්ස් කාර් එකක්.
ඒකෙන් බැස්සේ මයුමිගේ පියා, රොෂාන් වීරසිංහ. ඔහුත් එක්ක තවත් මැර පෙනුමක් තියෙන දෙන්නෙක් හිටියා.
"කෝ මගේ දුව? තමුසෙද මගේ දුවව මේ අස්සේ හංගගෙන ඉන්න හිඟන්නා?" වීරසිංහ මහත්තයා කෑගැහුවේ මුළු පළාතටම ඇහෙන්න.
සිනෙත් කිසිම කලබලයක් නැතුව ඉස්සරහට ආවා.
"සද්දෙ දාන්න එපා මහත්තයා. මේක මගේ තැන. ඔයාගේ දුව මෙතන නෑ. හැබැයි එයා ඉන්න තැන මම දන්නවා. මම එයාට යන්න දෙන්නෙත් නෑ."
"තෝ දන්නවද මම කවුද කියලා? තෝ වගේ හිඟන්නෙක්ට මගේ දුවව දෙයි කියලා හිතුවද? මම අද මුළු ගරාජ් එකම කුඩු කරනවා ඒකිව දුන්නේ නැත්නම්!"
"හිඟන්නා වුණත් මම මගේ දහඩියෙන් කන්නේ මහත්තයා. ඔයා වගේ දුවව විකුණලා සල්ලි හොයන ඔය මහත්තුරුන්ට වඩා මම කොච්චර පොහොසත්ද කියලා ඔයාට තේරෙන්නේ නෑ!"
සිනෙත් කිව්වේ ඇස් දෙකත් රතු කරගෙන.
ඒ සද්දෙට ඇතුළේ හිටපු සිනෙත්ගේ අම්මා එළියට ආවා. ඒ එක්කම වගේ පාරෙන් ආවේ වැඩ ඇරිලා ආපු මයුමි. ඇය ඉක්මනින් දුවගෙන ඇවිත් සිනෙත්ගේ ළඟින් හිටගත්තා.
"තාත්තේ! මෙයාට මුකුත් කරන්න එපා!"
"මයුමි, වරෙන් යන්න! මේ ග්රීස් වැද්දොත් එක්ක ලගින්නද තෝ ගෙදරින් පැන්නේ?"
"ඔව්! මේ ග්රීස් වැද්දා මාව මනුස්සයෙක් විදිහට දැක්කා. ඔයා මාව දැක්කේ චෙක් පතක් විදිහට! මම ආයේ ගෙදර එන්නේ නෑ. ඔයා මාව ජයරත්නට විකුණන්න හැදුවේ ඔයාගේ කඩා වැටිච්ච බිස්නස් ගොඩදාගන්න නේද? මම දැන් ඒ ඔක්කොම දන්නවා!" මයුමි කෑගැහුවා.
වීරසිංහ මහත්තයාට කටඋත්තර නැති වුණා. සිනෙත් ඉස්සරහට ආවා.
"මහත්තයා... ඔයාට සල්ලි තියෙන්න පුළුවන්. ඒත් දුවෙක් කියන්නේ බිස්නස් ඩීල් එකක් නෙවෙයි. මගේ අතේ ග්රීස් ගෑවිලා ඇති, මම දුප්පත් ඇති. හැබැයි මම මගේ අම්මයි නංගියි රකින්නේ මගේ දහඩියෙන්. ඔයාගේ දුවට මේ සිනෙත් පණ තියෙනකන් අඬන්න දෙන්නේ නෑ."
සිනෙත්ගේ කටහඬේ තිබුණේ පුදුම ගැඹුරක් වගේම අවංකකමක්.
ඒ වෙලාවේ සිනෙත්ගේ අම්මා වීරසිංහ මහත්තයා ළඟට ගියා.
"මහත්තයා, මගේ පුතා නපුරුයි. ඒත් එයාගේ හිත රත්තරන්. ඔයාගේ දුවට එයා පණ වගේ ආදරෙයි. සල්ලි වලට වඩා දරුවන්ගේ සතුට වටිනවා නේද මහත්තයා?"
වීරසිංහ මහත්තයා වටපිට බැලුවා.
තමන්ගේ දුව දිහා බැලුවා. මයුමිගේ ඇස් වල කවදාවත් නොදැකපු සතුටක්, නිදහසක් ඔහු දැක්කා. ඔහුට එකවරම මතක් වුණේ ජයරත්න පසුගිය සතියේ වංචා නඩුවකට අහුවෙලා හිරේ ගිය හැටි.
තමන්ගේ දුවව එදා ඒ මිනිහට බන්දලා දුන්නා නම් අද ඇය කොයි තරම් අසරණ වෙනවද කියලා ඔහුට තේරුණා.
ඔහුගේ හිතේ තිබුණු උඩඟුකම එකපාරටම බිඳිලා ගියා. ඔහු සිනෙත් දිහා බැලුවා.
"මට සමාවෙන්න පුතා..."
වීරසිංහ මහත්තයාගේ ඇස් වල කඳුළු පිරිලා තිබුණා.
"මට වැරදුණා. සල්ලි පස්සේ දුවලා මම මගේම දුවව බිල්ලට දෙන්න හැදුවා. ජයරත්න ඊයේ පොලිසියට අහුවුණා හොර වැඩ වගයකට. එදා මයුමි ගෙදරින් ආවනම්... අද මගේ දුවට යන කලදසාව හිතාගන්නවත් බෑ."
මයුමි පුදුමයෙන් තාත්තා දිහා බැලුවා.
"තාත්තේ..."
"ඔව් දුවේ. තාත්තට සමාවෙන්න. මේ දරුවා ගැන මම හෙව්වා. ගමේ හැමෝම කියන්නේ මේ පුතා වගේ අවංක, මහන්සිවෙලා වැඩ කරන කොල්ලෙක් මේ පළාතේ නෑ කියලා. මට දැන් තේරෙනවා දුවේ... මනුස්සකම තියෙන්නේ සල්ලි වල නෙවෙයි කියලා."
වීරසිංහ මහත්තයා සිනෙත්ගේ අතින් ඇල්ලුවා.
"මගේ දුවව බලාගන්න පුළුවන්ද පුතා?"
සිනෙත් හිනාවෙලා මයුමි දිහා බැලුවා. ඒ රළු මූණේ දැන් තිබුණේ ලෝකේ තියෙන ලස්සනම හිනාව.
"මගේ පණ වගේ බලාගන්නවා මහත්තයා."
වසර දෙකකට පසු...
අලුතින් ඉදිවුණු ලොකු ගරාජයේ සහ ඔටෝ මොබයිල් සෙන්ටර් එකේ නාම පුවරුවේ ගහලා තිබුණේ "S & M Auto Works" කියලා.
ඔෆිස් කාමරේ ඉඳන් එළියට ආපු මයුමි, තාමත් පරණ පුරුද්දටම වාහනයක මොකක්ද හදන සිනෙත් ළඟට ගියා.
"සිනෙත් අයියේ... කෑම කන්න එන්නකෝ දැන්. ඇති ඔය වැඩ කළා." මයුමි සිනෙත්ව ආදරෙන් ලං කරගත්තා.
සිනෙත්, ග්රීස් ගෑවිච්ච අත් දෙක පිහදාන ගමන් මයුමිගේ ඉඟටියෙන් අල්ලලා ඇයව ළඟට ගත්තා.
"මොකද මැඩම්? මේ ග්රීස් ගඳ ගහන බාස්ව බදාගන්න ලැජ්ජා නැද්ද? අර ඔෆිස් එකේ ඉන්න කට්ටිය දැක්කොත් මොනවා කියයිද?"
සිනෙත් ඇහුවේ ඇහැක් ගහන ගමන්.
මයුමි සිනෙත්ගේ පපුවට ඔළුව තියාගත්තා.
"මට අනිත් අයගෙන් වැඩක් නෑ. මේ ග්රීස් සුවඳ තරම් මට දැනෙන වෙන සුවඳක් මේ ලෝකේ නෑ අයියේ. එදා ඒ දවල් අව්වේ... මගේ කාර් එක කැඩිච්ච වෙලාවේ මට හම්බුණේ කාර් එක හදන බාස් කෙනෙක් නෙවෙයි, මගේ ජීවිතේ හදපු මගේ හුස්ම."
"ඔය බොරු... එදා මම බැනපු බැණිල්ලට ඔයාට හිතුණේ මාව මරන්න නේද?" සිනෙත් හිනාවෙවී ඇහුවා.
"ඔව් ඉතින්... ඒ තරම් නපුරු මිනිහෙක් මම දැකලා තිබුණේ නෑනේ. හැබැයි ඒ නපුරුකම අස්සේ හැංගිලා හිටපු ආදරණීය මනුස්සයාව මම හොයාගත්තා."
සිනෙත් මයුමිගේ නළලට ආදරණීය හාදුවක් දුන්නා.
එදා කේන්තියෙන්, තරහින් පිරිලා තිබුණු ඒ ගරාජ් එකේ, අද ඉතුරු වෙලා තිබුණේ කිසිම දවසක සල්ලි වලට ගන්න බැරි අවංක ආදරයක් සහ ලස්සනම ලස්සන හිනාවක් විතරයි.
"සැබෑ මනුස්සකම තියෙන්නේ බැංකු පොතේ නෙවෙයි, තව කෙනෙකුගේ වේදනාව හඳුනාගන්න පුළුවන් හදවතකයි."❤️✨️
- අවසානයි -
තවත් ලස්සන කතාවකින් හමුවෙමු..❤️🙋
https://www.facebook.com/share/1QyEgj563u/ මගේ page එකත් follow කරලා තියාගන්න ලමායී..❤️🥰
"කතාව කියවලා ඔයාලට දැනුණු දේ ගැන පුංචි කමෙන්ට් එකක් දාන්න අමතක කරන්න එපා. ඔයාලගේ හැම ප්රතිචාරයක්ම මම ආදරයෙන් බලාපොරොත්තු වෙනවා! ✍️💖"
📝CS
