22/10/2026
“Ik ben de schapen kwijt…!” In lichtelijke paniek hobbel ik over het veld langs een omgevallen stroomnet. Verwijten flitsen door mn hoofd. Ben te druk geweest, met de wol voor de box, een verjaarsfeest organiseren, griephoofd wat dat alles traag en breiig maakt… nee, ik heb niet elke dag bij ze gekeken. De schapen op het zonnepark. Ze hebben het er goed. Met zn 19-en lopen ze op 11 hectare zonnepark. Volop gras, kruiden, water, beschutting tegen zon en regen. Om het mezelf makkelijk te maken heb ik het park in vakken verdeeld. De stroken “biodiversiteit” waar de schapen niet in mogen (miezerige struikjes, overwoekerd door metershoge distels) verdelen het park in drie stukken. Met schapennetten zorg ik dat ze in hun toegewezen vak blijven en zich niet verstrikken in de biodiversiteit. En dan nog is het zoeken tussen die lange rijen panelen. Maar vanmorgen was vak 1 leeg. En het net lag over 20 meter om. Paniek geweest? Er flitsten al beelden van aangevreten schapenlijken door mijn hoofd. Er lopen wolven op zoek naar nieuw territorium door de betuwe. Elke dag hoor je van aanvallen op schapen. Maar ik zie geen sporen van paniek. Aan de verboden kant van het net liggen hoopjes verse keuteltjes. Hier is rustig grazend verder gekuierd. Het begint te regenen, maar ik loop door, rammel met mijn brokjes en roep lieve schapenkoosnaampjes. Niks. Vak twee blijft oorverdovend stil. Verder. Vak 3. Het is onmogelijk om tussen al die rijen panelen door te lopen. Je kunt er niet onderdoor kijken. Je moet binnen gehoorafstand van de schapen zien te komen. En hopen dat er iemand antwoord geeft. Er is al een half uur verstreken, ik ben behoorlijk natgeregend, als er eindelijk iets beweegt in de verte. Een donker schaap steekt het pad tussen twee rijen panelen over en zoekt snel de beschutting van de volgende rij op. Ze heeft me niet gezien. “Joeheee, schaaaaapjes!” Roep ik. En daar zijn ze, mn emmer brok is ontdekt en 19 dikke krullige lijven proberen me om te gooien zodat de emmer bereikbaar wordt. Om, zodra deze leeg is, me in een lange sliert te volgen. Ik kriebel even alle prachtige vachten, aai wat zachte kuiven, geef Ollie, Floris en de oude Vicky de knuffel waar ze om smeken en besluit de hele handel lekker even hun vrijheid te gunnen tot het beter weer is. Jippie. Mn schaapjes zijn ok.