08/01/2026
Een oude pastorie in het West-Friese dorp Grootebroek
Anna Roos van Wijngaarden
Foto’s: Jacqueline Dubbink voor het FD,
Vraagprijs
€1.498.000
Grootebroek, Zesstedenweg 187
Woonoppervlak 365 m²
Wie in een Zuiderzeedorp geboren wordt, kan er beter blijven wonen als hij zich wil behoeden voor ongevraagd commentaar. Klaas Weeteling (1954) komt uit Bovenkarspel. ‘Mijn vader snapte het niet: wat moest ik nu in Grootebroek?’ Dat ging zo: per toeval liep hij in 1995 tegen een leegstaande oude pastorie aan. ‘Ik ben er een keer omheen gelopen en het sprak me wel aan, met al die roetjes en golvende houten lijsten.’ Nu woont hij er alweer dertig jaar, waarvan tien jaar samen met zijn partner, Yolanda Posthumus (1957).
Yolanda werkte jarenlang voor Klaas’ eerste vrouw voor ze inzag dat hij ‘niet zo’n rare man was als ze dacht’. Een paar jaar na het overlijden van zijn vrouw sloeg de vonk over. Ze gingen verder als partners, in het leven én in zijn familiebedrijf. Klaas stond al meer dan veertig jaar aan het hoofd van een keukenzaak op de Nijverheidsweg. Zij startte daarbinnen een eigen zaak met serviezen: Kop & Mok. ‘We doen graag ieder ons eigen ding, want samen werken en wonen is een uitdaging.’
Met haar intrek kwam enige verandering in het interieur van de oude pastorie. Yolanda verwisselde de klassieke Engelse countrystijl met donkere kleuren voor iets frissers. Op de zaak stond nog een stel ranke kloosterdeuren die pasten bij die smaak, net als de originele houten wandpanelen, verstopt achter een dikke laag jute behang. ‘Dat was een dingetje’, vertelt ze, ‘want het zat volledig vastgeniet en -gespijkerd. Ik heb er duizenden van die dingen uit gepeuterd.’
‘Samen wonen en werken is een uitdaging’
Monumentenzorg roemde het pand als een piekgaaf voorbeeld van de eclectische 19de-eeuwse bouwtrant: zelfs de stucplafonds van papier-maché zijn nog intact. Het stel begon een onderzoek naar de fijne details, zoals de eeuwenoude beuken voor de deur, die vernoemd zijn naar de dochters van de dominee en daardoor óók rijksmonumenten zijn. Het was even spannend toen in het opfrisproces een kast tevoorschijn kwam. ‘Daar had de dominee zijn toga’s hangen’, zegt Klaas. ‘Maar je weet nooit of er ondertussen niet ook nog iemand ingemetseld is.’
Het is ‘lekker huizen’ aan nummer 187, bijvoorbeeld op de mezzanine, waar ooit de was werd gedraaid en aan de lijn werd gehangen. Door het dubbelglas is dat nu een fijne leeshoek, met zicht op de door een kunstenaar aangelegde tuin met karpers in de vijver. Die aanblik heb je ook vanuit de serre, Yolanda’s lievelingsplek. ‘Sla je in het voorjaar de deuren open, dan zie je al het groen ontluiken. Je voelt je als een god in Frankrijk.’
Het laatste nieuws over de beurs, financiële wereld, economie, politiek en ondernemen vind je op fd.nl
