21/03/2023
21 maart is Wereld Downsyndroom dag. De dag van de twee verschillende sokken!
We hebben de afgelopen jaren zeker net zoveel uitdagingen met onze dochter Bente gehad als ik enkele sokken in de kast heb.
Als het ene „probleem” achter de rug was, kwam er ineens weer een nieuw op ons pad. Meestal van het soort „onverklaarbaar”. Zoals de trapblokkade, die ons van vorig jaar juni tot januari dit jaar bezig heeft gehouden.
Bente, die plotseling niet meer onze trap thuis naar beneden durfde te lopen. Zodoende eerst vier weken op de eerste verdieping bivakkeerde en daarna naar beneden gedragen moest worden. Totdat ze het ineens weer durfde. Oké, dat is de zeer verkorte versie van een reeks - zeer zinloze tot redelijk zinvolle - door ons geïnitieerde activiteiten.
Hoe dan ook, toen ze op 18 januari „ineens” weer naar beneden liep, keken we elkaar hier thuis aan en zeiden: “Ähhhh, wat is nu aub het verschil met de 232 dagen ervoor?!”
Er was geen verschil. Alles was anders.
Om eerlijk te zijn: niet Bente had 232 dagen nodig om weer de trap naar beneden te durven. Ik geloof, ik had die tijd nodig om eindelijk uit mijn aangeleerd patroon van „probleem - DENKEN - oplossing” te stappen en er gewoon te ZIJN. Voor haar.
Erop vertrouwen dat zij het gewoon op haar manier doet. Als en op de manier hoe het voor haar mogelijk is. Dan als ik mijn verwachtingen aan haar en aan mezelf durf los te laten.
Terwijl voor mij vroeger een trap gewoon iets was met een aantrede, een optrede en meestal lastig om te tekenen, staat onze trap voor mij nu voor een levensles.
Waar ik vroeger vaak vanuit bewijsdrang en plichtsbesef in mijn werk probeerde iemand te zijn, die ik vanuit mijn hart nooit wilde zijn, heeft mij het trapincident een nieuwe rust gegeven. Het is oké hoe ik mijn werk doe. Ik ben Bente dankbaar, dat ze zoveel geduld met mij heeft. Telkens weer opnieuw. Want ik vrees dat ik binnenkort weer zo’n single sok tegen zal komen…