26/05/2026
Vanmorgen aangekomen op een nieuwe klus.
Een klus bij een mevrouw op leeftijd.
Voor de opname van het schilderwerk was ik er al eens geweest natuurlijk. Maar toch blijft het wat onwennig. Dat begrijp ik ook wel. Een oudere mevrouw en ineens een vreemde man die de komende dagen rondom haar huis loopt.
Ze vraagt of ik eerst een kop koffie wil.
Eerlijk?
Met ruim 30 graden op komst wilde ik eigenlijk meteen beginnen. In de ochtend kun je nog lekker wat meters maken. En dat vertelde ik haar ook.
Op dat moment zag ik iets van teleurstelling. Of misschien verbazing.
“Oohw… oohw ja, dat kan ook,” zei ze.
Dus ik zei:
“Ach… het is net weekend geweest. Laten we eerst maar eens rustig een kop koffie drinken.”
Ze vertelde over haar dochters.
De één woont aan de andere kant van het land, de ander in Frankrijk. Kleinkinderen heeft ze niet.
Haar man is overleden.
En de buurvrouw van wie ze mijn naam had gekregen, is inmiddels verhuisd naar een ander dorp.
En langzaam merkte ik:
stiekem is ze best een beetje eenzaam. Al zegt ze dat niet hardop.
Al snel klikt het tussen ons en hoor ik de verhalen van vroeger aan.
Inmiddels zijn we een paar bakken koffie verder en vraagt ze tussendoor:
“Wil je een ijsje? Maar je moet wel even bij me komen zitten hoor.”
Ik weet nu al:
dit gaat niet mijn snelste klus worden.
Maar misschien wel één met de meeste waarde….
