Spokoju

Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Spokoju, Sklep z artykułami artystycznymi, Aleksandra Rybickiego 3, Sanok.
(1)

Dla kobiet, które pragną odnaleźć swój wewnętrzny spokój i chcą podzielić się nim ze swoimi bliskimi, tworzymy treści i sztukę inspirowaną polskim folkiem.

🍀 Dla naszej społeczności przygotowaliśmy 15% taniej na sztukę z kodem: spokojnaspolecznosc15

26/08/2026

Samotny, choć przecież nie jest sam.

Kiedy zaczynałam pracę w spokoju, ponad dwa lata temu, nie znałam jeszcze dobrze wszystkich prac Gabi.
Jedną z pierwszych, które szczególnie mnie zatrzymały, był „Samotny kłos”.

Najpierw przyciągnęła mnie sama grafika. Pośród wielu podobnych kłosów jeden układał się trochę inaczej. Niby był częścią całości, a jednak się wyróżniał. Zatrzymało mnie to i zaintrygowało.

Potem przeczytałam tytuł i zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właściwie jest samotny?

Przecież nie jest sam, otaczają go inne kłosy. Czy czuje się samotny, bo jest trochę inny? Czy sam wybrał swój kierunek? A może wcale nie doświadcza samotności i po prostu pozostaje sobą pośród innych? Te i całe mnóstwo podobnych pytań krążyło mi po głowie

Później poznałam intencję Gabi:
„Mieć odwagę szukać własnego rytmu w tańcu życia”.
Po tym, zakochałam się w tej grafice bezpowrotnie

Bo nie lada odwagi wymaga zatrzymanie się i zadanie sobie pytania, ile w naszym sposobie życia jest naprawdę naszego, a ile wynika z przekonań, które zinternalizowałyśmy tak wcześnie, że przez lata mogłyśmy traktować je jak własne. A jeszcze więcej odwagi może wymagać później podejmowanie decyzji zgodnych z tym, co odkryłyśmy.

„Samotny kłos” nadal jest jedną z moich ulubionych prac Gabi. Chociaż po ponad dwóch latach ma już sporą konkurencję i chyba nie potrafiłabym wskazać tylko jednej. :)

Która praca Gabrieli jest Twoją ulubioną?

24/08/2026

"Nie sądziłam, że przyniesie mi to tyle radości”

- powiedziała Oliwia po swoich pierwszych warsztatach linorytu prowadzonych przez Gabrielę 🙂

Jeśli i Ty chciałabyś spróbować, zapraszamy na warsztaty z Gabi.

📍 29.08, Skansen w Sanoku

Zostały nam już tylko 3 ostatnie miejsca 😊

20/08/2026

W spokoju dużo piszemy o wewnętrznym spokoju. Sama nazwa trochę zobowiązuje ;)

A jednak my również wciąż go szukamy i nie zawsze potrafimy odnaleźć.

W codzienności naszego zespołu także pojawiają się pośpiech, napięcie, trudne decyzje i sytuacje, na które nie mamy gotowych odpowiedzi. Gdy wokół jest spokojnie, łatwiej poczuć spokój również w sobie. Znacznie większym wyzwaniem jest odnalezienie go wtedy, kiedy wiele się dzieje i coś wymaga naszej reakcji.

Spokój w działaniu wymaga czegoś więcej niż sprzyjających warunków. Uczymy się go, gdy mimo napięcia potrafimy sprawdzić, co jest dla nas ważne, i na tej podstawie zdecydować, jak chcemy odpowiedzieć na to, co się wydarza.

Każdego dnia, razem z Wami, uczymy się odnajdywać ten spokój na nowo. Dlatego tak dużo o nim piszemy, rozmawiamy i wzajemnie się inspirujemy. W zwykłym, pełnym zmian życiu bywa to trudne. Tym bardziej potrzebujemy tej naszej wspólnej rozmowy 🥰

Co pomaga Ci zachować spokój, kiedy wokół dużo się dzieje?

18/08/2026

Dostałyśmy od Was w ostatnich dniach sporo wiadomości z pytaniem, czy u nas wszystko w porządku i czy pożar, który wybuchł w sanockim skansenie, dotknął również naszej pracowni.

Bardzo Wam dziękujemy za tę troskę 💜

Nasza pracownia znajduje się w innej części skansenu, z dala od miejsca, w którym pojawił się ogień. Jest bezpieczna i nam również nic się nie stało.

Niestety straty, jakie poniosło Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, są ogromne. W pożarze spłonął zabytkowy drewniany kościół pw. św. Mikołaja z Bączala Dolnego, wybudowany w 1667 roku. Wraz z nim zniszczone zostało jego wyposażenie, w tym zabytkowe organy, starsze od samego kościoła. Ogień objął także XIX-wieczną chałupę z Niebocka oraz stodołę.

Dla Sanoka, regionu i naszego dziedzictwa to bardzo bolesna strata.

Skansen pozostaje obecnie zamknięty dla odwiedzających. My działamy dalej i na tyle, na ile pozwala nam obecna sytuacja, realizujemy Wasze zamówienia. Jeśli czekacie na paczkę lub odbiór osobisty albo macie do nas jakieś pytania, śmiało piszcie. Będziemy Was też na bieżąco informować w relacjach o tym, co się dzieje.

Jeszcze raz dziękujemy każdej osobie, która do nas napisała albo po prostu o nas pomyślała. Jesteśmy bezpieczne. Teraz przede wszystkim jesteśmy myślami z całym zespołem Muzeum i wszystkimi osobami, dla których to miejsce jest ważne.

14/08/2026

„Deadline".

Tak Gabriela zatytułowała ten linoryt.

A Wy, jeszcze nie znając tytułu, niezwykle trafnie go odczytałyście.
W komentarzach pojawiły się słowa:
„przeciążenie codziennością”, "zwykłe życie" oraz
„mniej więcej tak czuję się po całym tygodniu, kiedy czekam już tylko na weekend”.

W opisie na stronie pojawia się myśl, że "grafika symbolizująca niewidzialny ciężar, który każdego dnia dźwiga współczesna kobieta. Choć dawne, tradycyjne role społeczne uległy zmianie, dzisiejsza presja wcale nie jest mniejsza. To nieustanna próba znalezienia balansu między pracą, rodziną, pasjami a oczekiwaniami otoczenia. W tym natłoku zadań i wiecznej gonitwie za wyidealizowanym życiem, niezwykle łatwo jest zapomnieć o samej sobie".

Link do grafiki, pełnego opisu i co najważniejsze intencji, którą niesie Deadline, zostawiam Ci w komentarzu ☺️

12/08/2026

Masz takie rzeczy, których nie wyrzucasz, choć z praktycznego punktu widzenia dawno mogłyby zniknąć?
Ja mam całe pudełeczko takich skarbów ;)
I gdy dziś wrzucałam do niego kolejną zdobycz, zaczęłam się zastanawiać

jak utrwalić nietrwałe? ( I właściwie po co to robić? )

Przyznaję, trochę egzystencjalne pytanie jak na środek tygodnia ;) Ale spróbujmy poszukać odpowiedzi w sztuce Aliny Szapocznikow.

Artystkę fascynowało ciało, jego zmienność, kruchość i to, co dzieje się z człowiekiem w momentach granicznych. Od początku lat 60. wykonywała odlewy własnego ciała, a później zatapiała w żywicy fotografie, fragmenty gazet czy gazę. Co ciekawe, próbowała utrwalać cielesność za pomocą tworzyw sztucznych, które same z czasem okazały się podatne na starzenie i degradację.

Gdy o tym myślę, pojawia się we mnie pytanie, dlaczego nadajemy materialną formę temu, co z natury jest nietrwałe?

I wracam do słów artystki, która pisała: " Chwila ulotna, chwila błaha - jest to jedyny symbol naszego ziemskiego żywota".

Czy poszukujemy wiec zewnętrznego nośnika pamięci? O to chodzi?

O materialny ślad, który pomaga nadać trwałość czemuś, czego w dosłownym sensie zatrzymać się nie da, jak chwili, relacji, obecności człowieka, ważnemu doświadczeniu, czasem także wcześniejszej wersji siebie. Bo taki przedmiot może stać się punktem dostępu do wspomnienia. Pomaga do niego wrócić, uruchamia emocje, przypomina o tym, kim wtedy byliśmy i co było dla nas ważne.

Dlatego zachowujemy rzeczy, których znaczenie dla kogoś z zewnątrz może być zupełnie niezrozumiałe? Zdjęcie, wiadomość, ubranie, bilet, zasuszony kwiat. Ich wartość nie wynika z samego przedmiotu, tylko z historii, którą ze sobą niesie.

Czy to dlatego nadajemy materialną formę temu, co przemija? Bo pamięć czasem potrzebuje czegoś, czego można dotknąć, zobaczyć albo zachować. A może chodzi o coś jeszcze? Jak myślisz?

-------------

PS. Post wyszedł mi trochę bardziej egzystencjalny, niż początkowo planowałam, i jak zwykle trochę przydługi ;) Nie wiem, skąd u mnie ta tendencja do rozwlekłego pisania, ale liczę, że mimo wszystko przeczytacie go do końca. A zostało jeszcze kilka ciekawych rzeczy, które chciałam opowiedzieć o samej Alinie Szapocznikow.

Jeśli ten kierunek Was ciekawi, możemy wrócić do niej w kolejnych postach. Dajcie znać, czy chciałybyście jeszcze trochę o niej poczytać i porozmawiać.

Aga 💜

Na zdjęciu: "Portret wielokrotny" Alina Szapocznikow, 1967

07/08/2026

Miałaś kiedyś tak, że spojrzałaś na sztukę i poczułaś jakby była ona o Tobie?

Ostatnio dostałyśmy wiadomość od jednej z Was, że przechodząc obok grafiki, "zobaczyła w oknie siebie".

Mam tak z tym linorytem, patrzę na niego i mam wrażenie jakby był trochę o mnie. Jeśli jesteś ciekawa co konkretnie mam na myśli, to chętnie podzielę się tym z Tobą w następnym poście ;)

Ale dzisiaj zdradź mi najpierw,
jakie jedno słowo przychodzi Tobie do głowy, kiedy patrzysz na tę scenę?

05/08/2026

Co właściwie nas motywuje do działania?

Zaczęłam się ostatnio nad tym zastanawiać i zauważyłam, że podchodzę do zadań na dwa różne sposoby. Czasem uruchamia się we mnie chęć osiągnięcia czegoś. Chcę, żeby wyszło dobrze, pójść krok dalej, zobaczyć efekt, mieć poczucie, że udało mi się coś stworzyć albo rozwinąć. Innym razem bardziej prowadzi mnie potrzeba dopilnowania, żeby niczego nie zepsuć, niczego nie przeoczyć, nie popełnić błędu ani nie stracić tego, co już mam.

Jak się zapewne domyślasz, chciałabym porozmawiać z Tobą dziś o motywacji osiągnięć i motywacji zapobiegania. Która jest lepsza? I czy w ogóle jest sens je wartościować?

Odpowiem od razu sama sobie ;), że według mnie nie. Zanim jednak Ty wydasz swój osąd, pozwól, że wytłumaczę, o co mi chodzi.

Motywacja osiągnięć jest związana z dążeniem do sukcesu. Pcha nas w stronę możliwości, rozwoju, zysku i efektu. Osoby, u których silniej działa ten tryb, częściej myślą o tym, co mogą osiągnąć, dokąd dojść, co zbudować. W pracy taki sposób działania bywa bardziej kreatywny i dynamiczny. Sprzyja szukaniu okazji, próbowaniu nowych rozwiązań i wychodzeniu poza to, co znane.

Motywacja zapobiegania działa trochę inaczej. Tutaj ważniejsze stają się właściwe postępowanie, odpowiedzialność, obowiązki, ostrożność i ochrona tego, co już jest. W centrum pojawiają się pytania, jak zrobić to dobrze, bezpiecznie i rzetelnie? Jak nie popełnić błędu ani nie dopuścić do straty? Ten tryb także wnosi coś bardzo cennego, precyzję, stabilność i większą pewność działania. Mniej jest w nim pośpiechu, więcej uważności.

Myślę, że warto dać sobie prawo do korzystania z obu tych trybów i rozpoznawać, czego w danym momencie bardziej potrzebujemy, odwagi, żeby zrobić krok naprzód, czy uważności, która pozwoli nie przeoczyć czegoś ważnego.

Który tryb częściej motywuje Ciebie, dążenie do osiągnięć czy zapobieganie błędom? A może zależy to od rodzaju zadania?

03/08/2026

Chcesz odpocząć od codziennych obowiązków w kreatywny sposób? A może szukasz sposobu, żeby poznać nowych ludzi?

Zapraszamy na kolejną edycję naszych warsztatów linorytu - to prosta technika graficzna, polegająca na wycinaniu wzoru i wykonywaniu jego odbitek.

Już 29 sierpnia w malowniczym Skansenie w Sanoku 🛖

Podczas poprzedniej edycji przy jednym stole spotkały się osoby, które wcześniej się nie znały - a wyszły z autorskimi odbitkami i nowymi znajomościami.
To właśnie takie miejsce. Wspólny stół, dłutka, linoleum i naturalne rozmowy, które same się zawiązują, kiedy ręce są zajęte czymś kreatywnym.

Nie masz doświadczenia? To żaden problem - wszystkiego nauczysz się na miejscu pod okiem Gabrieli Gorączko.

Zapisz się z kimś bliskim i otrzymajcie 10% zniżki na drugą wejściówkę! To świetny pomysł na wspólnie spędzony czas!

Liczba miejsc jest ograniczona 👉 Zapisać możesz się tutaj: https://www.spokoju.art/products/warsztaty

Do zobaczenia! 💙

31/07/2026

Jak odpoczywać, żeby naprawdę się regenerować?

Zacznijmy od tego, że odpoczynek nie zawsze oznacza bezruch. Można przeleżeć na kanapie pół dnia, a wieczorem nadal czuć się zmęczoną. Ciało wprawdzie odpoczywało, ale umysł przez cały ten czas wracał do obowiązków, analizował rozmowy, sprawdzał wiadomości albo bombardował się kolejnymi treściami z ekranu.

Z pozoru nic się nie działo. Odpoczywałaś. A jednak wieczorem ze zdziwieniem pytasz samą siebie, dlaczego wcale nie czujesz się wypoczęta. I skąd jeszcze te podszepty wewnętrznego krytyka, że właściwie powinnaś się wstydzić, bo przecież nic dziś nie zrobiłaś.

Przyznam, że właśnie opisałam Ci jeden z moich ostatnich wieczorów 😉

Jak więc odpoczywać, żeby rzeczywiście poczuć różnicę?

Dużo zależy od tego, czym jesteśmy zmęczone. Czasem właśnie sen, bezruch albo kilka odcinków serialu są dokładnie tym, czego potrzebujemy. Zwłaszcza kiedy ciało jest niewyspane, przeciążone albo zwyczajnie brakuje nam sił. Jeżeli jednak przez cały dzień siedziałyśmy przy komputerze, odpowiadałyśmy na wiadomości, podejmowałyśmy decyzje i próbowałyśmy pamiętać o wielu sprawach naraz, kolejne godziny spędzone z telefonem raczej nie zmniejszają przeciążenia. Ciało może leżeć, ale uwaga nadal przeskakuje między obowiązkami, myślami i kolejnymi bodźcami.

Czasem więcej daje wtedy czynność, która angażuje ciało i pozwala skupić się na jednej rzeczy. Może to być spacer, jazda na rowerze, pływanie, joga albo chodzenie po górach. Dla kogoś innego będzie to gotowanie, praca w ogrodzie czy tworzenie czegoś własnymi rękami. Niezależnie od tego, którą czynność wybierzesz, ważne jest, że uwaga może skupić się na tym, co robisz właśnie teraz, zamiast wciąż wracać do spraw pozostawionych na później.

Może więc warto czasem sprawdzić, jakiego odpoczynku potrzebujemy właśnie dziś, bo różne rodzaje zmęczenia mogą wymagać różnych form regeneracji 🥰

Adres

Aleksandra Rybickiego 3
Sanok
38-500

Strona Internetowa

https://spokoju.art/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Spokoju umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.