เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/214572295749372/

MeamtarnArtwork - เมียมตาลอาร์ตเวิร์ค, Bangkok (2026)

18/08/2026

“ทุบหม้อข้าวล้อมเมือง” 👊🏹🔥
บางทีการทำงานก็เหมือนการออกรบ
รบกับความคิดของตัวเอง
รบกับข้อจำกัดของวัสดุ
รบกับเศรษฐกิจ
รบกับต้นทุนที่สูงขึ้น
รบกับคำถามว่า “ทำไปแล้วจะขายได้ไหม”
และรบกับตัวเราเองอีกรอบว่า…
แล้วจะทำให้มันดีกว่าเดิมได้ยังไง
คำว่า “ทุบหม้อข้าว”
เป็นภาพเปรียบเปรยถึงการตัดทางถอย
เมื่อออกศึกก็ทุบหม้อข้าวทิ้งเสีย
ไม่มีอะไรให้หันกลับไปพึ่งพา
เหลือทางเดียวคือ…เดินหน้าให้สุด
เราเลยเอาคำนี้มาตั้งชื่อกระเป๋าทำมือรุ่นนี้ว่า
“ทุบหม้อข้าวล้อมเมือง”
เพราะใบนี้ก็เหมือนการเอาทุกอย่างที่เรามี
ทุกอย่างที่เคยเรียนรู้
ทุกประสบการณ์จากกระเป๋าหลายๆ รุ่น
กลับมาใส่รวมกันไว้ในใบเดียว
จากกระเป๋ารุ่นเดิม
#รวมพลังทรามวัยใจมั่นและมังกรเริงร่าบายเมียมตาล
ที่มีความสดใส สนุก และเป็นเมียมตาลอยู่แล้ว
ครั้งนี้เราเติมเรื่อง “การใช้งาน” เข้าไป
ในรูปแบบของ
#กระเป๋าทำมือขาวดำเฉพาะกิจ
ที่หลายๆ ท่านติดใจเรื่องฟังก์ชั่นการใช้งานมากๆ
เพิ่มหนังแท้ หนังเทียม
เพิ่มวัสดุที่ใช้งานสะดวก
เพิ่มช่อง เพิ่มพื้นที่เก็บของ
เพิ่มฟังก์ชัน
เพิ่มงานคราฟท์
เพิ่มงานคอลลาจ
และเพิ่มรายละเอียดที่ต้องใช้ทั้งเวลาและแรงมือ
เหมือนตั้งใจว่า
ถ้าจะทำทั้งที ก็จัดให้เต็มที่ไปเลย
#กระเป๋าทำมือทุบหม้อข้าวล้อมเมือง
หนึ่งในกระเป๋าที่ “จัดเต็ม” ที่สุดเท่าที่เราเคยทำ
สวย
ฟังก์ชันครบ
รายละเอียดแน่น
และยังเป็นงานทำมือในแบบของเมียมตาล
ทุบหม้อข้าวแล้ว
ทีนี้ก็ล้อมเมืองกันเลยค่ะ 👊
ท่านใดสนใจ “แจ้งจองรับชม” ไว้ได้เลยค่า 😃

17/08/2026

เราใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิต
ไปกับการทำสิ่งต่างๆ ให้ “เสร็จ”
ทำงานให้เสร็จ
ตอบข้อความให้เสร็จ
ทำโปรเจกต์ให้เสร็จ
แล้วก็รีบไปเริ่มสิ่งต่อไป
จนบางครั้งเราลืมไปว่า
ชีวิตไม่ได้มีไว้สำหรับการทำทุกอย่างให้เสร็จ
บางอย่างไม่มีวันเสร็จ
และบางช่วงของชีวิต
ก็ไม่ได้ต้องการ “เป้าหมาย” อะไรเลย
บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องรู้ว่า
วันนี้ต้องไปถึงไหน
แค่รู้ว่า
วันนี้อยากใส่เสื้อแบบไหน
อยากกินอะไร
อยากดื่มอะไร
อยากมองอะไรนานๆ
หรืออยากใช้เวลาไปกับเรื่องเล็กๆ เรื่องไหน
เพราะเมื่อเราเอาแต่ถามว่า
“วันนี้ฉันทำอะไรสำเร็จบ้าง?”
เราอาจลืมถามคำถามที่สำคัญไม่แพ้กันว่า
“วันนี้ฉันได้ใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองชอบบ้างหรือยัง?”

16/08/2026

ภาษาของสี — จากภาพวาดสู่ปกแผ่นเสียง 🎨🎶
วันนี้ได้มีโอกาสไปดูนิทรรศการ
Hiroshi Nagai: Summer Dreaming
ที่ River City Bangkok มาค่ะ
Hiroshi Nagai
เป็นศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวญี่ปุ่น
ที่เริ่มต้นจากงานกราฟิกดีไซน์ ก่อนจะหันมาทำงานด้าน illustration อย่างจริงจัง และสร้างผลงานทั้งภาพวาด หนังสือ โฆษณา รวมถึงปกแผ่นเสียงและซีดีมากมาย
โดยเฉพาะภาพของเขาที่กลายมาเป็นปกแผ่นเสียงในยุค City Pop จนหลายภาพแทบจะกลายเป็นภาพจำของ “ฤดูร้อนแบบญี่ปุ่น” ไปแล้ว
สิ่งที่เราชอบคือ
ภาพเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากการวาดตามสิ่งที่เห็นตรงๆ เพียงอย่างเดียว
Nagai เคยเล่าว่าเขานำภาพถ่ายหรือข้อมูลจากงานที่ได้รับมา แล้วนำมาจัดองค์ประกอบใหม่ในแบบของตัวเอง ก่อนจะถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาด
และสิ่งที่ทำให้ภาพเหล่านั้นกลายเป็น “ภาพของ Hiroshi Nagai” สำหรับเรา ไม่ใช่แค่สิ่งที่เขาเลือกวาด
แต่คือ “วิธีที่เขาเลือกใช้สี แสง และเงา”
วันนี้พอได้เห็นผลงานจริงหลายๆ ชิ้นอยู่ด้วยกัน
เรารู้สึกชัดมากว่า
งานของเขาไม่ได้ใช้สีเยอะ
ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างสดใสไปหมด
แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่น สดชื่น และเป็นบวก
น้ำเงิน เขียว ชมพู ส้ม น้ำตาล
ถูกวางอยู่ด้วยกันอย่างพอดี
จนแต่ละภาพมีอารมณ์ของตัวเอง
และมันทำให้เรากลับมาคิดถึงเรื่อง “สี” ในงานของเราเองค่ะ
เพราะไม่ว่าจะเป็นภาพวาด งานออกแบบ เสื้อผ้า
หรือแม้แต่งานกระเป๋าที่เราทำอยู่
สีไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ทำให้งานสวย
แต่มันเป็นเหมือน “ภาษาหนึ่งของงาน”
การได้เห็นศิลปินระดับโลกที่มีภาษาของตัวเองชัดเจนขนาดนี้ จึงเป็นแรงบันดาลใจมากกว่าการได้เห็นภาพสวยๆ
มันทำให้เราอยากกลับมาสังเกตงานของตัวเองมากขึ้นว่า….
เรากำลังเลือกสีเหล่านี้เพราะอะไร
และสีที่เราเลือกใช้
กำลังเล่าเรื่องอะไรอยู่
การได้เห็นงานของศิลปินระดับนี้
ไม่ได้ทำให้เราอยากทำงานให้เหมือนเขา
แต่ทำให้เราอยากกลับมา
ฟังภาษาของสีในงานของตัวเองให้ชัดขึ้น
เพราะสุดท้ายแล้ว
การเรียนรู้จากศิลปะของคนอื่น
อาจไม่ได้หมายถึงการหยิบสิ่งที่เราชอบมาใช้ทั้งหมด
แต่อาจเป็นการได้เห็นว่า
คนคนหนึ่งสร้างภาษาของตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร
แล้วค่อยกลับมาถามตัวเองว่า
ในงานของเราเอง
อะไรคือสิ่งที่เราอยากพูด
และอะไรคือภาษาที่เป็นของเรา 😊

15/08/2026

“เพิ่มหนัง เพิ่มซิป เพิ่มช่อง เพิ่มพลัง” 💥
ไม่ได้เล่าเรื่องทำกระเป๋ามาเป็นอาทิตย์
แต่จริงๆ แล้วทำอยู่ทุกวัน
ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ เติม
จนวันนี้มันเริ่มกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วค่ะ
รอบนี้เป็นการกลับมาทำ
กระเป๋าที่ปักผ้าบาติกคำว่า “สุข สมหวัง รวย แข็งแรง”
อีกครั้ง
แต่ “เพิ่ม” หลายสิ่งหลายอย่างเข้าไป
“เพิ่มหนังแท้” เข้าไปเพื่อความแกลม
“เพิ่มหนังเทียม” ในส่วนที่เหมาะกับการใช้งาน
“เพิ่มซิป” ให้ปลอดภัยขึ้นเวลาใช้
“เพิ่มช่องกระเป๋า” ให้ใช้งานได้หลากหลายมากขึ้น
“เพิ่มการบุผ้าด้านใน” ให้สดใสกว่าเดิม
ทั้งหมดเริ่มต้นจากความคิดเล็กๆ ในหัว
แล้วค่อยๆ ถูกพามาเจอกับผ้า หนัง ซิป เข็ม ด้าย
และโต๊ะทำงานจริงๆ
เพราะพอได้ลงมือทำ
ความคิดก็ไม่ได้อยู่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ตรงไหนควรเพิ่ม ตรงไหนควรลด
ตรงไหนสวยแล้ว และตรงไหนต้องลองใหม่
มันค่อยๆ ตอบเราเองระหว่าง
จนจากกระเป๋ารุ่นเดิม
กลายเป็นกระเป๋าที่มีรายละเอียดมากขึ้น
ใช้งานได้มากขึ้น
และมีความเป็นเราในวันนี้มากขึ้นด้วย
นี่คือ “สุขสมหวังรวยแข็งแรง”
เวอร์ชันที่ “เพิ่ม” มาแล้วหลายอย่าง
เพิ่มพลังให้แข็งแกร่งขึ้นค่ะ
เพิ่มสิ่งที่ชอบ
เติมสิ่งที่ใช่
แล้วทำให้ความคิดในหัว
กลายเป็นของจริงขึ้นมาทีละชิ้น
ขั้นต่อไป…ขอเอาใบนี้ไปทดลองใช้เองก่อนค่ะ 😊
อยากรู้ว่าพอได้ใช้งานจริงในชีวิตประจำวันแล้ว
มีตรงไหนที่ยังควรปรับอีกนิด
มีฟังก์ชันไหนที่ควรเพิ่ม
หรือมีรายละเอียดอะไรที่เรายังมองไม่เห็น
ทดลองให้ละเอียดอีกสักรอบ
แล้วค่อยนำกลับมาแก้ไขให้ลงตัว
ก่อนจะทำเป็นใบจริงสำหรับทุกคนค่ะ 😘

14/08/2026

“สมุดเตือนตาล” 📖
เมื่อวานเป็นวันที่เราไม่ได้ทำงานเลยทั้งวัน
จริงๆ แล้วมีงานที่ต้องทำเหมือนทุกวัน
แต่ช่วงเช้ามีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น
แล้วทำให้ใจเราไม่ค่อยนิ่ง
เป็นเรื่องที่เรารอมานานถึง 4 เดือน
เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย
และคิดว่าเมื่อวานน่าจะเป็นวันที่ทุกอย่างลงตัวเสียที
แต่สุดท้ายมันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด
เรื่องที่เรารออยู่หลุดไป
และไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้แล้ว
เรารู้ว่าเรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็ต้องยอมรับ
แต่การยอมรับไม่ได้แปลว่าเราจะไม่รู้สึกผิดหวัง
เมื่อวานเลยเป็นวันที่ข้างในค่อนข้างวุ่นวาย
บวกกับเป็นวันแรกของประจำเดือนด้วย
อารมณ์ก็เลยยิ่งไม่นิ่งเข้าไปอีก
เราเลยตัดสินใจพักการทำเมียมตาลอาร์ตเวิร์คไว้หนึ่งวัน
แล้วกลับมาอยู่กับตัวเอง
ด้วยการหยิบ “สมุดเตือนตาล” ขึ้นมา
จุดเริ่มต้นของสมุดเล่มนี้มาจากเพื่อนสนิทของเรา
ที่เวลาเค้าเจออะไรไม่ดี หรือมีความรู้สึกบางอย่างที่จัดการยาก
เขาจะวาดสิ่งที่รู้สึกออกมาเป็นภาพ
เขาทำให้เราเห็นมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วว่า
บางทีเราไม่จำเป็นต้องพูดทุกอย่างออกมา
แค่เอาความรู้สึกนั้นออกมาเป็นเส้น เป็นสี เป็นภาพ
มันก็ช่วยให้สิ่งที่อยู่ข้างในเบาลงได้
และทุกวันนี้เพื่อนก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
ส่วนเราทำๆ เลิกๆ มาตลอด
แต่ล่าสุดได้ไปเห็นสมุดเล่มนี้ของเพื่อน
เลยกลับมาทำของตัวเองอีกครั้ง
สมุดที่เราใช้คือ Art Decor เล่มเล็ก
สมุดวาดเขียนที่เราและเด็กศิลปะคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว
เพราะกระดาษมันเหมาะกับการลงสีดี
เราไม่ได้วาดทุกวันนะ
เราจะหยิบมันออกมาเฉพาะในวันที่รู้สึกไม่ดี
วันที่ข้างในมันไม่นิ่ง
วันที่มีเรื่องบางอย่างที่เราไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน
ก็เอามาวางไว้ในสมุดนี่แหละ
ขีดๆ เขียนๆ ลงสีไปเรื่อยๆ
และจะเขียนคำบางคำลงไปด้วย
ไม่ใช่คำที่บอกว่าเรากำลังรู้สึกอะไร
แต่เป็นคำที่อยากเตือนตัวเองว่า
ในวันที่กำลังรู้สึกไม่ดี เราอยากเป็นคนแบบไหน
อย่างเมื่อวาน เราเขียนคำว่า
“เมตตา”
เพราะในวันที่เราผิดหวังหรือหงุดหงิด
เราอาจไม่ได้รู้สึกเมตตาเลยก็ได้
แต่การเขียนคำนี้ลงไป
เหมือนเป็นการเตือนตัวเองว่า
ถึงเราจะรู้สึกแบบนี้
เราก็ยังเลือกได้ว่าจะตอบสนองกับมันอย่างไร
และพอวาดไป เขียนไป
ความรู้สึกที่ตอนแรกมันแน่นอยู่ข้างใน
ก็ค่อยๆ เบาลง
เรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกไม่ได้เปลี่ยน
สิ่งที่เสียไปก็ไม่ได้กลับคืนมา
แต่เราไม่ได้ต้องแบกความรู้สึกนั้นไว้ทั้งหมดเหมือนตอนเช้าแล้ว
การวาดหรือการเขียน
อาจไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา
แต่มันช่วยให้เรา “ระบาย” ความรู้สึกออกมาโดยไม่ต้องระบายใส่ใคร
ไม่ต้องพูดอะไรที่อาจทำให้ใครเจ็บ
ไม่ต้องเอาอารมณ์ของเราไปวางไว้บนคนอื่น
แค่เอามันมาวางไว้บนกระดาษ
แล้วพอปิดสมุดลง
มันก็เหมือนเรื่องของวันนั้นได้ถูกวางไว้ตรงนั้นแล้วส่วนหนึ่ง
เราอาจเลือกไม่ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา
แต่เราเลือกได้ว่า เราจะอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นอย่างไร
และเลือกวิธีเตือนตัวเอง
ไม่ให้อารมณ์พาเราไปไกลกว่าความเป็นตัวเรา
สำหรับเรา ”สมุดเตือนตาล”
จึงไม่ได้มีไว้เพื่อบอกตัวเองว่า
ห้ามรู้สึก
แต่มันมีไว้เตือนว่า
รู้สึกได้ แต่อย่าลืมว่าเราอยากเป็นคนแบบไหน

13/08/2026

“ทำงานกับความคิด ก่อนทำงานกับผ้า” ✍️
ช่วงหลังมานี้ เราสังเกตว่าตัวเองทำงานไม่เหมือนเดิม
เมื่อก่อน เวลาคิดอะไรออก เรามักจะลงมือทำเลย
คิด → ตัดผ้า → คอลลาจ (collage) → ปรับปรุงระหว่างทาง
ความคิดกับมือจึงทำงานไปพร้อมๆ กัน
บางครั้งภาพของงานยังไม่ชัดด้วยซ้ำ
แต่พอได้ลงมือทำจริง
ความคิดก็จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นระหว่างทาง
วิธีแบบนั้นมีเสน่ห์ของมันเอง
มีความสดใหม่ มีความไม่รู้ว่าปลายทางจะออกมาเป็นอย่างไร และบางครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจก็กลายเป็นส่วนที่เราชอบที่สุดของงาน
แต่ช่วงที่ผ่านมานี้
เรากลับใช้เวลากับ “ความคิด” ก่อนลงมือมากขึ้น
เราเขียนสิ่งที่คิดออกมา
จดรายละเอียด
ลองเรียบเรียง ตัดบางอย่างออก เติมบางอย่างเข้าไป
แล้วค่อยเปลี่ยนความคิดเหล่านั้นให้กลายเป็นภาพ
จากเดิมที่เคย
เห็นภาพของงานไปพร้อมกับมือที่ทำ
ตอนนี้กลายเป็น
เห็นภาพของงานไปพร้อมกับมือที่เขียน
พอถึงเวลาลงมือทำจริง
งานจึงเหมือนผ่านการกลั่นกรองมาแล้วหนึ่งครั้ง
การเขียนช่วยให้เห็นภาพชัดขึ้น
และการลงมือทำก็ช่วยเก็บรายละเอียดของภาพนั้นให้ชัดขึ้นอีก
วิธีเดิมให้ความสดใหม่และความสนุกของการค้นพบระหว่างทาง
ส่วนวิธีใหม่ให้ความแม่นยำ และมีพื้นที่ให้เราได้คิด ทบทวน และกลั่นกรองมากขึ้น
เราไม่ได้รู้สึกว่าวิธีไหนดีกว่ากัน
เพียงแต่วันนี้
เราไม่ใช่คนคนเดิมที่เคยทำงานแบบนั้นอีกแล้ว
คนเราค่อยๆ เปลี่ยนไปตามประสบการณ์
วิธีทำงานก็เปลี่ยนไปพร้อมๆ กัน
หลังจบเวิร์กช็อปเมื่อวันพุธที่ผ่านมา
เราใช้เวลาเกือบทั้งสัปดาห์อยู่กับกระเป๋าใบนึงตลอด
(ใบนี้ไม่ได้ทำเองนะคะ เป็นผลงานของ Nathalie Lete ศิลปินฝรั่งเศสที่เราชื่นชอบมากๆ)
ข้างในมีทั้งสมุดสำหรับเขียน สมุดสำหรับวาด สมุดสำหรับจด ปากกาหลากสี และอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ช่วยให้คิด
พอมองดีๆ กระเป๋าใบนี้จึงไม่ได้เก็บแค่อุปกรณ์ในการทำงาน
แต่มันเก็บ “วิธีทำงานกับความคิด” ของเราในช่วงเวลานี้เอาไว้ด้วย
เพราะสุดท้ายแล้ว
เราคิดว่าตัวเองไม่ได้กำลังเปลี่ยนวิธีทำงานให้ดีขึ้น
แค่กำลังค่อยๆ เรียนรู้ว่า
วิธีไหนเหมาะกับเราในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต
และสำหรับเราในวันนี้
การได้หยุดคิด เขียน และทบทวน
ก่อนจะลงมือทำ
ดูเหมือนจะเป็นจังหวะ
และเป็นวิธีทำงานที่เหมาะกับเราที่สุดในตอนนี้ค่ะ 😊

12/08/2026

ความกล้าแสดงออกของเด็กคนหนึ่ง
ที่เติบโตมาจากซอยบ้านตา 🏡
เรามักได้ยินเสมอเวลาไปบรรยายหรือทำเวิร์กช็อปตามสถานที่ต่างๆ
“พูดเก่งจัง”
“เล่าเรื่องเก่งจัง”
“ดูมั่นใจเวลาพูดมากเลย”
ทุกครั้งที่ได้ยิน
เรามักจะตอบกลับไปว่า
เพราะสิ่งที่เราเล่า
คือเรื่องที่ตัวเองทำมาตลอดหลายปี
เล่าความคิด เล่าประสบการณ์
เล่าสิ่งที่เคยลองผิดลองถูก
มันเลยเป็นเรื่องที่เรารู้
และเข้าใจมันดีอยู่แล้ว
แต่พอมานั่งคิดจริงๆ
ความกล้าที่จะยืนอยู่ต่อหน้าคนจำนวนมาก
แล้วเล่าเรื่องของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
อาจไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นตอนโต
มันน่าจะถูกปลูกฝังเอาไว้ตั้งแต่เด็ก
ตอนเด็กๆ วันธรรมดาเราจะอยู่บ้านปู่ย่าที่สีลม
แต่พอถึงวันเสาร์อาทิตย์
เราจะไปอยู่บ้านตาที่เจริญนคร ซอย 7
ที่นั่นเป็นชุมชนมุสลิมเล็กๆ
ที่ทุกบ้านสนิทกัน
เราเดินเข้าออกบ้านโน้นบ้านนี้
ทักคนทั้งซอย กินข้าวบ้านนั้น เล่นบ้านนี้
ผู้คนในซอยอยู่ด้วยกันเหมือนญาติพี่น้อง
และดูแลกันเหมือนครอบครัวใหญ่
ช่วงถือศีลอด ก่อนถึงเวลาละศีลอด
แต่ละบ้านจะนำอาหารมาแลกกัน
เราก็เดินไปแลกอาหาร
พูดคุยเล่นกับผู้ใหญ่ทั่วซอย
และทุกปีในช่วงงานเฉลิมฉลองหลังเดือนถือศีลอด
จะมีการแสดงในซอย
แม่จะส่งเราไปขึ้นเวทีเสมอ
เอาชุดรำจากโรงเรียนมาใส่
แล้วขึ้นไปรำบนเวทีเล็กๆ ในซอย
ต่อหน้าลุง ป้า น้า อา พี่ๆ น้องๆ
และคนในชุมชนที่มานั่งดูกันเต็มไปหมด
“เก่งจังลูก”
“น่ารักจัง”
“เก่งมาก”
คนในซอยเหล่านั้นรักและเอ็นดูเรามาตั้งแต่เด็ก
เวทีตรงนั้นจึงไม่เคยเป็นสถานที่ที่น่ากลัว
และบางที…
ความมั่นใจในตัวเองที่เรามีในวันนี้
อาจเริ่มต้นจากตรงนั้น
จากเวทีเล็กๆ ในซอยบ้านตา
จากเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
ที่ไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่า
ตัวเองกำลังถูกฝึกอะไรอยู่
เราเคยถามแม่เหมือนกันว่า
“ทำไมตอนเด็กๆ แม่ถึงชอบให้ตาลขึ้นไปรำ
ทำไมตองไม่เห็นต้องขึ้นไปทำเหมือนตาลบ้างเลย”
แม่ตอบประมาณว่า
“เด็กแต่ละคนมีอะไรติดตัวมาไม่เหมือนกัน
ถ้าเห็นว่าเขาชอบอะไร ก็สนับสนุนสิ่งนั้น”
อย่างตอง น้องสาวของเรา
เขาชอบวาดรูป
แม่ก็สนับสนุนและพาไปเรียนวาดรูปตั้งแต่เด็กๆ
บางที
สิ่งที่พ่อแม่มอบให้ลูก
อาจไม่ได้มีแค่การศึกษา
ไม่ได้มีแค่สิ่งของ
หรือโอกาสดีๆ ในชีวิต
แต่อาจเป็นการมองเห็นว่า
“ลูกของเรามีอะไรติดตัวมา”
แล้วไม่พยายามเปลี่ยนเขาให้เป็นคนอื่น
เพียงแต่ช่วยให้สิ่งนั้น
เติบโตได้เต็มที่ในแบบของเขา
วันนี้เราเลยรู้สึกว่า
“ความกล้าของเรา” ไม่ได้เกิดขึ้นในวันที่เราโต
มันเริ่มต้นจาก
เวทีเล็กๆ ในซอยบ้านตา
เสียงปรบมือของคนทั้งชุมชน
และแม่ที่มองเห็นบางอย่างในตัวเรา
ก่อนที่เราจะมองเห็นมันด้วยตัวเอง
เมื่อคืนแม่ส่งรูปมา 2 รูป
บอกว่า “เอามารวมเป็นรูปเดียวให้หน่อย
จะเอาไปส่งให้เพื่อน ๆ ใน LINE”
พอทำเสร็จแล้ว
เราก็เลยขอยืมรูปของแม่มาใช้
เป็นภาพสำหรับสุขสันต์วันแม่ให้ทุกคนในวันนี้ด้วยเลยละกันค่ะ
สุขสันต์วันแม่ค่ะ 😊
Happy Mother’s Day to all the mom-hearted humans out there. ❤️

11/08/2026

ระหว่าง “ความจริง” กับ “ความฝัน”
เราจำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจริงๆ หรือ?
เมื่อวานได้ลองสัมผัสประสบการณ์ใหม่ที่
MyScape Pulse
นิทรรศการที่ชวนให้เราออกมาสำรวจ “จังหวะชีวิต” ของตัวเอง ผ่านพื้นที่ทดลองที่ผสมผสานศิลปะ แสง สี เสียง และการเคลื่อนไหวเข้าด้วยกัน
หนึ่งในพื้นที่ที่เราสนใจคือ The Curators
พื้นที่ที่ชวนให้เราลองตอบคำถามว่า
“จริง ๆ แล้วเราเป็นคนแบบไหน?”
พอตอบเสร็จ ผลลัพธ์ที่ได้คือ…
You are — The Ethereal Scape.
ตอนแรกก็แอบสงสัยว่า
“มันคืออะไร?”
แต่พอได้รู้ความหมายแล้ว
กลับรู้สึกว่าคำนี้อธิบายตัวเราได้ดีอย่างน่าประหลาด
Ethereal หมายถึงสิ่งที่บางเบา ล่องลอย
เหมือนอยู่ระหว่างสิ่งที่จับต้องได้กับสิ่งที่อยู่ในจินตนาการ
ส่วน Scape หมายถึงพื้นที่หรือภูมิทัศน์
ถ้าให้เราแปลในแบบของตัวเอง
The Ethereal Scape
คือพื้นที่ที่ความจริงกับความฝันอยู่ด้วยกัน
และยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า
บางทีเราเองก็อาจเป็นแบบนั้นจริงๆ
เราใช้ชีวิตอยู่กับความจริง
มีงาน
มีข้อจำกัด
มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ
มีแบบแผน
มีวินัย
และมีหลายอย่างที่เราต้องยอมรับว่า
มันเป็นอย่างที่มันเป็น
แต่ในขณะเดียวกัน
เราก็ยังชอบตั้งคำถามว่า
“ถ้ามันเป็นอย่างอื่นได้ล่ะ?”
ผ้าผืนหนึ่งจึงอาจไม่ได้เป็นเพียงผ้า
เศษวัสดุอาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง
และสิ่งที่เคยมีอยู่แล้ว
ก็อาจถูกมองเห็นในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เราชอบทำงานสร้างสรรค์
เพราะเราไม่ได้อยากหนีออกจากความจริง
แต่อยากลองมองว่า
ความจริงที่เราเห็นอยู่ตรงหน้า
สามารถเป็นอะไรได้อีกบ้าง
สำหรับเรา ความฝันจึงไม่ได้มีไว้
เพื่อพาเราออกจากโลกแห่งความจริง
แต่อาจมีไว้เพื่อทำให้เราเห็นว่า
ความจริงเองก็มีความเป็นไปได้มากกว่าหนึ่งแบบ
เราไม่จำเป็นต้องเลือกว่า
จะเป็นคนจริงจังหรือคนช่างฝัน
เพราะเราอาจเป็นทั้งสองอย่างได้
อยู่กับความเป็นจริงของโลกใบนี้
แต่ยังมีพื้นที่เล็กๆ ให้จินตนาการ
เห็นข้อจำกัด
แต่ยังมองเห็นความเป็นไปได้
และค่อยๆ เปลี่ยนบางสิ่งที่เคยอยู่แค่ในความคิด
ให้มีรูปร่างขึ้นมาในโลกจริง
บางทีตัวตนของเรา
ก็อาจไม่ได้เป็นคำตอบที่มีอยู่แล้ว
ให้เราออกไปค้นพบ
แต่อาจเป็นสิ่งที่เราค่อยๆ สร้างขึ้น
จากสิ่งที่เราเลือกมอง
เลือกทำ
และเลือกเชื่อ
วันนี้เลยรู้สึกว่า
ผลจากแบบสอบถามนี้ไม่ได้แค่บอกว่าเราเป็นคนแบบไหน
แต่มันทำให้เราได้หยุด
แล้วลองมองตัวเองจากมุมอื่นดูบ้าง
และทำให้เรากลับมาคิดถึงคำถามแรกอีกครั้งว่า…
ระหว่าง “ความจริง” กับ “ความฝัน”
เราจำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจริงๆ หรือ?
บางทีคำตอบอาจเป็นว่า…
เราไม่จำเป็นต้องเลือกเลยก็ได้
เพราะเราอาจใช้ชีวิตอยู่กับความจริง
พร้อมกับเก็บพื้นที่ไว้ให้ความฝัน
และบางที
พื้นที่ตรงกลางระหว่างสองสิ่งนี้
อาจเป็นพื้นที่ที่ทำให้เราได้เป็นตัวเราเองมากที่สุดก็ได้
ใครอยากลองค้นหาว่า
ตัวเองอยู่ใน 9 ไลฟ์สไตล์แบบไหน
งาน MyScape Pulse ยังเปิดให้เข้าชมฟรีถึง 16 สิงหาคม 2569
ที่ชั้น 1 Creative Space, มันมัน ศรีนครินทร์ – ซีคอนสแควร์ ศรีนครินทร์ค่ะ
ลองไปตอบคำถามของตัวเองดูนะคะ
เพราะบางที
เราอาจไม่ได้ค้นพบคำตอบว่า
“เราเป็นใคร”
แต่อาจได้เจอคำถามใหม่ๆ
ที่ทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมก็ได้ 😃

09/08/2026

รสนิยมไม่ใช่ประชาธิปไตย
เพราะเรื่องของความชอบ
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ตัดสินว่า
อะไรควรชอบ หรืออะไรไม่ควรชอบ
เราไม่จำเป็นต้องชอบเหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกัน
และไม่จำเป็นต้องทำให้สิ่งที่เราชอบ
ถูกใจคนส่วนใหญ่
“รสนิยมเป็นเรื่องของแต่ละคน”
ถ้าสิ่งที่เราชอบ
ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน
ก็ชอบไปเถอะค่ะ
ใครจะคิดยังไง…ก็เรื่องของเขา
แต่ในขณะเดียวกัน
สิ่งที่เป็นประชาธิปไตย
คือการเคารพความแตกต่าง
ถึงเราจะไม่ชอบสิ่งเดียวกัน
เราก็ไม่จำเป็นต้องไปตัดสิน
หรือบอกอีกคนว่า
เขาควรชอบอะไร
ไม่ต้องชอบเหมือนกันก็ได้
แค่เคารพความชอบที่แตกต่าง
ของกันและกันก็พอ 😊
ได้เวลากลับมาทำ
#กระเป๋าทำมือความหวังนำชัยให้เบิกบาน
ต่อแล้วค่ะ
🐎🌸💫

08/08/2026

ปีที่ 3 กับการไปบรรยายและสอนเวิร์คช้อปที่โรงเรียนหอวัง นนทบุรี และเป็นปีแรกที่กิจกรรมนี้มีผู้เข้าร่วมขึ้นหลัก 100 คน 😎
#เมียมตาลบรรยายและเวิร์คช้อป

MeamtarnArtwork - เมียมตาลอาร์ตเวิร์ค

18/08/2026

17/08/2026

16/08/2026

15/08/2026

14/08/2026

13/08/2026

12/08/2026

11/08/2026

09/08/2026

08/08/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ติดต่อ ธุรกิจของเรา

ทางลัด

แชร์

ประเภท

คำขอนำรายการออก