ร่มบ่อสร้าง Umbrella Making Centre ศูนย์อุตสาหกรรมทำร่ม, ร่มถวิล

วิสาหกิจชุมชนศูนย์​ทํา​ร​่มบ่อสร้าง
แหล่งเรียนรู้การทำร่มพื้นบ้าน โดยช่างฝีมือพื้นบ้าน จาก 8 หมู่บ้าน ที่มีความเชี่ยวชาญต่างกัน เพื่ออนุรักษ์​ และถ่ายทอดภูมิปัญญา​พื้นบ้าน "The Symbol of Traditional Beauty, whish has carried for Centuries"
ร่มบ่อสร้าง ซึ่งได้สืบทอดวัฒนธรรม และจิตวิญญาณของศิลปะการทำร่มลงไป แต่เดิม ชาวบ้านทำร่มเพื่อนำไปถวายพระ และใช้กันเอง เพื่อกันแดดกันฝน จนเป็นที่รู้จักเลื่องลือกันทั่วไป ต่อมาชาวบ้านบ่อสร้างได้มีการคิดค้นพัฒนา โดยการหาวิธีใหม่ๆ เพื่อเพิ่มคุณภาพและลักษณะที่โดดเด่น จนสามารถทำสำหรับจำหน่ายเป็นเป็นอาชีพเสริมหลังจากการทำนา-ไร่
จนภายหลัง ร่มบ่อสร้าง ไม่เพียงแต่ใช้เพื่อการกันแดด กันฝนเท่านั้น แต่ยังพัฒนาการออกแบบให้ใช้สำหรับงานตกแต่งอาคารบ้านเรือน ตลอดจนใช้ในพิธีต่างๆ ได้เป็นอย่างดี
___________________________________
ก่อตั้งศูนย์อุตสาหกรรมทำร่มปี พ.ศ. 2521
ครั้งหนึ่ง ร่มบ่อสร้างเกือบสูญสลายเนื่องจากชาวบ้านบ่อสร้าง ซึ่งมีอาชีพหลักคือการทำนา ส่วนการทำร่มนั้นจะทำในเวลาที่ว่างเว้นจากการทำนา ในขณะนั้นชาวบ้านบ่อสร้างประสบปัญหาเกี่ยวกับมอดที่มาทำลายไม้ไผ่เมื่อเก็บร่มไว้นาน ก่อให้เกิดต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น ประกอบกับการที่ชาวบ้านบ่อสร้างยังไม่ใช่ผู้จำหน่ายตรงกับผู้บริโภค เมื่อบรรทุกร่มไปขายให้กับพ่อค้าคนกลางในตัวเมืองเชียงใหม่ ร่มบ่อสร้างจะถูกกดราคาให้ต่ำ เมื่อเทียบกับความทันสมัยของร่มโครงเหล็กที่กำลังเป็นที่นิยม ชาวบ้านบ่อสร้าง และผู้ผลิตชิ้นส่วนของร่ม รู้สึกท้อแท้ในอาชีพทำร่ม จึงทยอยกันเลิกทำร่ม และเริ่มออกจากหมู่บ้านเพื่อหาอาชีพเสริมอื่นทำในตัวเมืองเชียงใหม่และจังหวัดใกล้เคียง
ปี พ.ศ. 2521 นายถวิล บัวจีน ชาวบ้านบวกเป็ด ตำบลต้นเปา (พื้นที่ทางทิศเหนือของหมู่บ้านบ่อสร้าง) อาชีพในขณะนั้นคือ อาชีพมัคคุเทศก์นำเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่ เล็งเห็นว่าอาชีพทำร่มยังเป็นที่น่าสนใจของชาวต่างชาติ และน่าจะมีการอนุรักษ์ไว้ จึงได้เริ่มชักชวนชาวบ้านที่เคยทำส่วนประกอบร่ม จากหมู่บ้านต่างๆ ราว 12 คน ให้หันกลับมาประกอบอาชีพการทำร่ม โดยจัดให้มีกระบวนการสาธิตวิธีการทำร่มทุกขั้นตอน มาไว้ที่บริเวณลานบ้าน ด้านหลังยังคงไว้เป็นพื้นที่ทำนา ส่วนด้านหน้าจะเป็นโรงจัดจำหน่ายผลผลิตที่ทางศูนย์อุตสาหกรรมทำร่มได้ผลิตขึ้น พร้อมทั้งได้ชักชวนให้เพื่อนมัคคุเทศก์ นำนักท่องเที่ยวต่างชาติมาชมศิลปะการทำร่มแบบดั้งเดิม พนักงานแต่งกายแบบพื้นเมืองเชียงใหม่
เมื่อนักท่องเที่ยวได้มีดูขั้นตอนการทำร่มที่สมบูรณ์ จึงเกิดความประทับใจในศิลปะการทำร่มและต้องการซื้อร่มที่บ่อสร้างไว้เป็นที่ระลึก ทำให้ร่มที่ผลิตขึ้นในบริเวณศูนย์อุตสาหกรรมทำร่มในขณะนั้นแทบจะไม่เพียงพอจำหน่ายให้กับนักท่องเที่ยว

ศูนย์อุตสาหกรรมทำร่ม ก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้
อนุรักษ์วิธีการทำร่มตามแบบอย่างที่บรรพบุรุษของหมู่บ้านเคยทำมาแต่ครั้งโบราณไว้มิให้สูญหายไป
เพื่อที่จะรักษาศิลปหัตถกรรมแบบดั้งเดิมไว้ และพัฒนาในด้านคุณภาพให้ดีขึ้นยิ่งกว่าเดิม
ช่วยฟื้นฟูสนับสนุนผู้ที่เคยประกอบอาชีพด้านนี้มาก่อน และได้เลิกราไปให้หันมาประกอบอาชีพนี้อีก และให้มีรายได้พอเพียงกับสภาพการครองชีพในปัจจุบัน เพื่อจะได้ไม่ต้องหันกลับไปประกอบอาชีพอย่างอื่นอีก
พยายามขยายตลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งตลาดต่างประเทศ ซึ่งการทำร่มนี้กำลังได้รับความสนใจจากชาวต่างประเทศที่ได้ไปเยี่ยมชมการทำร่มที่ศูนย์ฯ
ส่งเสริมกิจการด้านธุรกิจท่องเที่ยว โดยช่วยดึงเงินตราต่างประเทศเข้ามาในประเทศไทย
ศูนย์อุตสาหกรรมทำร่ม จึงเป็นสถานที่ ทำร่มที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อยกระดับงานหัตกรรมการทำร่มในครัวเรือน ให้เป็นอุตสาหกรรมการทำร่ม ยกระดับความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้สามารถเลี้ยงชีพได้จากการทำร่ม และพัฒนาร่มให้มีคุณภาพดี สามารถเป็นสินค้าส่งออกได้
ศูนย์อุตสาหกรรมทำร่ม ยังได้อนุรักษ์และสืบทอดวัฒนธรรมการทำร่มไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อการเผยแพร่วัฒนธรรมแห่งความภาคภูมิใจนี้สู่สายตาชาวโลก ศูนย์อุตสาหกรรมทำร่มจึงเปรียบเสมือนพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต เปิดให้บุคคลทั่วไปได้ศึกษาวัฒนธรรมการทำร่มที่ครบสมบูรณ์ทุกขั้นตอนมารวมไว้ในสถานที่เดียวกัน