01/01/2026
Yaklaşık 2 sene önce bir karar aldık. Kimileri için büyük risk, bizim icin ise "daha özgür ve mutlu bir hayat ihtimali" idi.
Servis camına kafamı yaslamış giderken, öğle yemeği saatini, 17.27'yi ve cuma gününün gelmesini bekleyen bir beyaz yakalıydım sadece.
Emeklilik hayaliyle dayanmalı ve kanaat mi etmeliydim? Nankör müydüm? Akılsız mıydım? Hayalperest miydim?
Ya da sadece "hayallerini gerçeklestirmek isteyen biri" miydim?
Olur muydu? Olmazsa nasıl olurdu? Oldurur muyduk? Kurumsala geri dönebilir miydik?
Denemeden bilemezdik, tek bildiğimiz buydu. Denemeyi seçtik. Bir yandan 7 aylık bir yavru, bir yandan yeni doğmaya çalışan bir iş (aslında 1,5 senedir evden yapılan, yarı zamanlıdan tam zamanlı ve adresi olan bir noktaya taşınan bir iş).
Şimdi bu iki seneye bakıyorum. Kocaman bir çevremiz, güçlü bağlar kurduğumuz dostlarımız ve hepsi birbirinden tatlı, nazik ve iyi kalpli öğrencilerimiz ve müşterilerimiz (daha çok arkadaş diyebiliriz) var.
Dürüst olacağım, kurumsalda çalışırken maddi olarak imkanlarımız daha genişti; ancak şu an sahip olduklarımızın hiçbiri parayla satın alınamaz: Zaman, alarmsız hayat, inandığın gibi yaşamak, inandığın değerlerle üretmek, hayal etmek, tasarlamak, koşturmamak ve eve yakın bir işyerinde çalışmak 🫠
Bütün bunlar için hepinize, aileme, eşime ve kendime teşekkür ediyorum. 2026'da daha iyi, daha yeni projelerle, kendimi aşabilmeyi ve bu gücü büyütebilmeyi diliyorum.
Bize güvenen, seven, emeğimizi takdir eden, destekleyen, yükümüzü paylaşan tüm dostlarımıza ve ailemize binlerce teşekkürler. Tek başımıza olmazdı, beraber oldurduk🙏🤍
